wyjadasz mi z ust zjadliwe sroki.

ósme.

2010-01-10T20:52:00.001+01:00

uwierzyć.

męskie rozmowy.

2009-10-27T23:50:00.003+01:00

chyba się kochamy. zaznajomiliśmy się ze swoimi tajemnicami, choć on jak zwykle nie mówi do mnie nic. chyba się kochamy. a jeśli nie, to przynajmniej wiem, że naprawdę nie.

Na imię ma Dominik. Nie wiem, jak to się zaczęło i kto podsunął taki pomysł - młodsza czy starsza. Zajęło nam to parę minut. W oparach tytoniu i unoszącym się zapachu alkoholu. Więc tak to się robi. W hałasie, szybko i bez pamięci. Bez żony i męża, bez matki i ojca. Po prostu, z potrzeby. Nie ma garniturów, kostiumów ze śladem szminki na kołnierzu, świec i malinowej herbaty w kubku. Jest wściekle, czerwone ściany i groteskowe karykatury wymalowane pijaną inspiracją Van Gogha. Wtedy on s t a j e s i ę. Nie ma żadnego piętna na czole ani na dłoniach. Usta tak samo się rozchylają i produkują mechanicznie pokrojone dźwięki. Siedzi w tym samym miejscu i tak samo szuka pomocy. Ale to nie to samo. Dla mnie jego rodzina nie pochodzi już z Indii, a babka nie jest Japonką. Imię nie jest prezentem. Twarz mu się wygładza, oczy powiększają i w tej chwili wierzę, że tak naprawdę było od początku. Boli mnie brzuch, choć jest starszy ode mnie o pięć lat. W nocy sen nie przychodzi, a w pokoju unosi się zapach katedralnych kadzideł. Pod powiekami mam białe twarze, równe zęby i jasne włosy, jak te antyczne kolumny w greckich i rzymskich miastach. Nie wiem, czy to już koniec, czy dopiero początek i teraz stanę się jego starszą siostrą. Kolumny są odpowiedzialnością. I jego twarz pasuje do całości obrazu.

Daeseob ma futro na kołnierzu od płaszcza i kiedy śpiewa Arirang rzeczywiście wiem, że nie mogę z nim dzielić jednej kanapy. Pod płaszczem ma fajną klatę i tęskni za Krakowem. Ale nie wiem, kiedy był mały i zaczął palić w gimnazjum.

a jednak.

2009-09-20T11:22:00.002+02:00

znowu zakładam kaganiec.

i to nie jest wina Piotra W. raczej wszystkiego innego.

na jesień psy zaczynają szczekać.

2009-09-14T12:48:00.002+02:00

robić kogoś w chuja. definicja.

męskość. żeńskość.
homoleksja.

w sanatoriach martwe pościele oprawiane w ramy okien wymiotują spaloną skórą.

II.

ja.
zwyczajowo milczę.
relacja jest zwrotna, symetryczna i przechodnia, czyli to i tak moja 잘못. mój 문제.

życzenia urodzinowe.
no dobrze, a powiedziałaś mu, że się w tobie kochała?

jutro 20.

2009-08-24T22:01:00.000+02:00

Zamknij ryja.

pociąg na wschód.

2009-06-13T23:31:00.002+02:00

Jestem cała twoja. Już po wejściu do pokoju. Krzyczy zdeformowany instynkt w jej czarnej bluzce. Ładnie ci w czarnym. Dla mnie to za wiele, za bardzo widoczna namiętność, odwracam wzrok. Odpycha mnie to. Gdyby mogła, zjadłaby wszystko - gładką twarz z czarnymi kropkami zarostu pod nosem. To straszne, ale chcę zapytać: mogę dotknąć twój fałd mongolski? Nasze zwierzę ogarnia fala agresji. Czterech po wojsku i Jun Pyo nie utrzymują w klatce rąk jego irracjonalnej nienawiści. Go Eun przemierza korytarze śląc przekleństwa do drzwi. Mam lęk wysokości. Wyobrażam sobie, jak lecę w dół, jak roztrzaskuję się na asfalcie, jak to boli. Nie podejdę bliżej. Chyba że alkohol, wtedy denerwuję sam siebie, staję tak blisko... Zawsze tak miałem. To tak jak z postrzeganiem dni w konkretnych kolorach. Jun Pyo, mój rywalu w bliźniaczo żółtej koszulce. Hyunjung zakrywa brzuch. 50 czy 55 to przecież żadna różnica. Wraca jutro. Czyli dzisiaj. Płacze, robi zdjęcia. Jest mi wstyd za zwierzę. Bo mamy to samo obywatelstwo. Go Eun robi placki z kimchi. Podaje herbatę o smaku kukurydzy czy kaszy. Umma, pozmywam ci naczynia. Coś pod włosami mówi mi, że nie tak. Jest cudownie i wspaniale, tulimy Hyunjung i śpiewamy Big Bang, ale nie jest tak. Czegoś brakuje. Oppa podaje szklankę soju. Oficjalnie zostałam młodszą siostrą, choć z Kamilem zamieniliśmy się płciami. Gorzki smak Korei. Odwróć się i zakryj twarz. Na szczęście z oczu znika mi zalegająca na łóżku namiętność i chyba, tak, to łokieć. Na balkonie - teraz będę cała twoja, tylko dla ciebie. Wygina się i pręży, ale to raczej godne pożałowania, więc ripostuję: sorry, kochana, jesteś rocznik 87, przecież wiesz, że dla mnie istnieje tylko to, co zaczyna się od 90. Oppa podarował nam koreańskie paczki papierosów. Dziękuję, Oppa! Sung Gyu przedstawia się jako Ogórek. Jeśli nie dostanie pracy w Korei, zostanie żebrakiem w Polsce, idealnie wczuwa się w rolę, zbiera rekwizyty ze stołu i posługuje się nimi z mistrzowską precyzją. Zostajesz na noc? Jun Pyo uśmiecha się tymi niebieskimi oczami w gęstwinie ciemnych włosów. Nie. Nie zostaję. Mój grande finale to Hyuntek. Bitwa na muzykę. Hyuntek przynosi francuskie wino i jestem już cała jego. Wędrujemy, nakładamy się na siebie, przecinamy swoje szlaki. On ma takie piękne niebieskie oczy! - wyrywa mi się do monitora. Hyuntek pod okularami zasłania oczy.
Z transkontynalnego pociągu w starym stylu wysiadają niemieccy turyści. Z wielkimi walizkami pakują się do białych autokarów. Na pociągu napisane: Mazury-Królewiec-Gdańsk.
Nie płakałam wczoraj. Ale, majimak sunmool, w tramwaju lecą mi łzy. Nie móc przytulić jej nigdy więcej z wyboru to nie to samo, co nie móc zrobić tego z przymusu. Tęsknię, Hyunjung.

Sprite i księżniczka

2009-05-18T23:40:00.000+02:00

Niebezpiecznie jest tak szeptać. Nauczyliśmy się mówić, by krzyczeć lub milczeć. Gwiazdy gwałtownie potrzebują światła. Niesiemy w rękach latarki. Wdzieramy się przemocą do waszych ust i uszu. Oczy macie zamknięte. Samodzielnie wypełniamy przestrzenie poza horyzontem. Dotknięcie powietrza wywołuje dźwięk w łuku waszych pleców. Gdyby ziemia była czarna, wasza skóra prószyłaby jej blaskiem. Poddaję się waszej woli. Z pudełka wyciągam igłę. Jak smakują moje mięśnie? Jak oddzielić mięso od kości – długim cięciem wzdłuż czy urywanymi w poprzek? Igła jest gruba, zakończona wodnym uchem. Teraz nić. Czarny kontur nocy w Afryce. Duszę się od waszych twarzy. Nić w milczeniu przecina ucho. Ostatecznie. Nie obawiaj się, nic nie poczujesz. Skórki od chleba, plastikowych okularów. Czerni atramentu, którym pisało się ostatni miłosny list. Ale to minęło, wraz z pociągiem na podziemnej stacji. Zamykam oczy. Nie istnieją słowa. Palce, jeszcze delikatne, miękkie kawałki mięsa i ta zagrzebana wola. Nie ma odwzajemnienia. Jedna ręka trzyma fałd skóry, druga pewnym ruchem wbija igłę. Na dole i u góry. Poranione powieki drgają w ostatnich konwulsjach. Nakłuć jest coraz więcej, srebrny pas gwiazd otaczający pusty oczodół. Nić zrywa się zębami. Na końcu robi supeł. W ciemności sprawdza się naciągnięcie. Plan był długo rozpisywany na kartkach. Przy kubku kawy z infantylnym misiem. Oddech wyrównany od linijki. Każde spojrzenie zaplanowane. Pozbycie się ust okazało się zbyt ryzykowne. Jęki i pomruki – jakież absurdalne! Efekt napięcia zawsze uzyskuje się poprzez skrzypce. Oprócz funkcji ekspresywnej. Niesmacznie. Potem przyjdzie czas na uszy. W worku będzie kolejny worek. Nie znajdę wyjścia. Boli brzuch. Czy słońce jeszcze w ogóle potrafi zajść nad łąką?

20 IV

2009-04-21T20:39:00.004+02:00

Słyszę w uszach szum morza.

apogeum mizoginii.

bezsenność przynosi trzy tematy rozważań. nie ma więcej opcji w tej grze?

2009-04-13T22:46:00.002+02:00

odchodzi się. zaczyna znikać. milczy albo nie przychodzi. w umysłach innych jest się bardziej wewnątrz - mocno, na czerwono i przy kawie. na zewnątrz wieje, długie palce wierzby poddają się sile wiatru. odchodzi się i nic się nie mówi. telefony, bramy, nigdzie się nie jest. aż ona płacze, choć do wewnątrz, to jednak głośno, a jest się przecież w gdańsku. jeszcze napisze się wiadomość potwierdzającą odejście. może kiedyś, przypadkiem, może celowo, ale nigdy. odchodzi się w grudniu, styczniu czy listopadzie, ale nigdy w kwietniu. nikt nie pyta, dlaczego się odchodzi. jest się już zamkniętym płaskim rozdziałem, słowa i gesty tracą magię, cząsteczki powietrza nie są wiecznością. odchodzi się. zamyka drzwi i koniec. albo nie jest się w stanie odejść. na koniec próbuje się powiedzieć wszystkie kombinacje słów i dźwięków. żeby nie żałować? nie wiem. odchodzi się bez sensu.

sen jest koszmarny: niebieski ocean i czarne niebo. poza tym nic, żadnego ruchu. pustka. minuty kapiące nieskończonością do umywalki. krycie twarzy w dłoniach. czas, czas, godziny najeżone gwoździami przybijającymi deski do pustego powietrza. łamanie palców. swędzenie kącików ust. pierś przytłacza perspektywa miesiąca, trzech, czterdziestu lat. duszę się. pocą mi się ręce. bezsenność obezwładnia, ale nic nie da się zrobić. to się dokonuje, pozbawienie mnie mojego chleba czasu.
ciążę sobie bardzo swoją nagłą bezcelowością.

wciąż gwiazdy na czarnym niebie.

2009-03-22T20:31:00.001+01:00

Myślę, że to ja trzymam odlew twojej głowy w pudle na kapelusze.

나쁘 여자

2009-03-08T21:58:00.000+01:00

Weźcie mnie całą, rozszarpcie i podzielcie między siebie. Moje migotliwe kubki kawy i te litery w sylabach wam nie znanych. Weźcie sen i szarą twarz bez powiek. Nie maluję już tej maski od dawna, od kiedy zabrano mi puder do twarzy, weźcie lusterko i konika z Dalarny, co jeszcze słabo trzyma się skóry na dłoni. Ten wyścig który prowadzimy zaczynam zostawiając was w tyle, choć już mnie doganiacie, już nie jest to mój płaszcz, tylko wasze lśniące włosy, tamta szmata walająca się po podłodze jest moją kurtką, a to, to jest moja czapka, przecież wasze włosy muszą lśnić na tle czegoś, czegoś inaczej brudnego i workowatego. Buty moje pokrywają się białym wzorkiem od wody, żeby wasze obcasy mogły zalotnie stukać po bruku ulicy. Kartka z trzema miejscowościami: Poznań, Londyn i Wrocław, ale chyba też już nie moja, odkąd litery wyblakły i znacie ich kształty. Weźcie moje zapalniczki i papierosy, trawę przygniećcie swoimi stopami i zastąpcie moją nieobecność wyścigami do kina i rozmowami przy ciastkach. Rzuć kostką i rozszarp moje milczenie talerzykiem i gumą do żucia, mlaskaniem i „ja”. Absurdalne – nienawiść do zaimka. Ja, ja, muszę, robię, chcę, widziałam, byłyśmy. Przecież to już nie są moje albumy, moje dźwięki w słuchawkach, nie są filmy na kiedyś, to jest już rozdane, rozrabowane, podzielone. O boże, o znowu, 1-2-3-uśmiech, Ji Hoo, co widzę – Taemin, ale to nie jest moje, ja tak tylko, bo wiem, że zniknie moja część w całości, że to wchłoniecie i przetrawicie, że więcej, więcej, chcę z ciebie czerpać, ale już nie mam siły, więc milczę, żebyście mnie zasypali, uklepali mi kopiec z waszych chusteczek, profesorów, zakupów, kluczy. Znikam, nie ma mnie w waszych świadomościach, kurczę się i nie wiadomo gdzie chodzę, kiedy się tak nagle zrywam z krzesła, co robiłaś, przecież nic, nie ma doktora Kim, bo w milczeniu nie istnieje przecież ta sylaba, jak wszystkie, którymi się dławię, choć przecież przełykam. Goya czy Dolna Wilda istnieje w niewyczerpanym chaosie doznań, ale skoro nie istnieje w moich ustach, nie ma mnie, nie ma, pod tą stertą gratów nie mam już głosu. Paradoksalnie, choć mnie zamurowujecie, zakopujecie, coraz bardziej w sobie gromadzę najcenniejsze skarby, których nie wydam waszym oddechom i szeptom, te nieprzespane noce i łzy w tramwaju, odwodnione koryto Malty czy moje szczypce Kraba. I widzisz, siedzimy przed tobą trzy: Agata, Kamila, Agnieszka i patrząc w oczy tej pierwszej mówisz moje imię, choć dobrze wiesz, że ona jest Zającem, a ja Krabem, dlaczego mylą ci się imiona, nie jesteśmy podobne, ani trochę. Patrząc w moją twarz, która może już nie jest twarzą, tylko szarą kartką papieru, na której nikt nic nie napisał, nazywasz to Kamilą, choć to przecież ja siedzę tutaj, na tym krzesełku naprzeciw ciebie i pocę się ze zdenerwowania, aż nadgarstki mam mokre. A może widzisz we mnie tę część wspólną z Kamilą, może miasto, z którego obydwie jesteśmy, albo wspólną klasę w gimnazjum, albo to, że to jest właśnie moje drugie imię, ale dlaczego, skoro zapominasz pierwsze. Może prócz tej wspólnej części nie ma nic innego, co by mnie odróżniało, wyróżniało, może mam tak samo wpółotwarte usta jak Agata i tak samo marszczy mi się nos przy uśmiechu, ale nie, bo ja widzę w lustrze jedynie kreskę niewiadomego pochodzenia na swoim, swoim nosie. Ile mnie jeszcze zostało w waszych pamięciach, ile słów i zdań pamiętacie ze mnie, czym się interesuję, jaką herbatę piję, kolor mojego ręcznika, może codziennie, kiedy otwieram drzwi i szukam ulubionych K8 lub K5 patrzycie na mnie zastanawiając się kim jest ta nowa, a przecież przychodzę do was bardzo często, niezauważalnie, dlaczego stawia mi opór, przecież jestem sam, dlaczego coś mnie blokuje, tak postanowiliśmy i mamy tylko 15 sekund, ale ja pamiętam wasze kroki, kolory oczodołów, sztuczne włosy. W waszych rozmowach jestem tą niewygodą, jakby ktoś nas obserwował, nasze słowa ważył i zachowywał, ten ruch powietrza, delikatne drganie. Znikam, coraz bardziej mnie nie ma. Zjada mnie od środka nieodłączny towarzysz dziecinnych samotnych zabaw. Jego ręce oplatają moje barki, gdzie mogły wyrosnąć skrzydła, ale on szepce usypiającym głosem zamilcz, nic nie mów, nie wygłupiaj się, kto chce słuchać twoich zachwytów Sufjanem, oni to wszystko po tobie rozszarpią, nadadzą bezzasadność twoim słowom. Oni znają już wszystko, jeszcze przed tobą poznali sinogramy, nikt nie chce wiedzieć, co myślisz o kształcie tej straszliwej litery – biały, ksero, przecież oni pamiętają, ich pamięć pochłania cię, przecież czujesz. On mówi stojąc za mną w jej kuchni: nie pytaj, nie opowiadaj, słuchaj, przecież ona potrzebuje, żebyś jej słuchała, jej miłość nie może istnieć bez twojej milczącej obecności, bez pytań pozbawionych dla ciebie wszelkich wartości, wytartych frazesów, musisz karmić jej nienasyconą radość, a wychodząc, może na schodach albo przy śmietniku przebijesz głosem zwartość ust i rzucisz od niechcenia problem, który w nocy nie dał ci najkrótszej minuty snu, może dostaniesz z jej nakarmionej, dobrze zachowanej świadomości kawałek, jakąś malutką kosteczkę, ochłap dla sparaliżowanej duszy, dla bezsenności, którą zsyłam ci coraz częściej, ja, twoje nieodłączne ograniczenie, budowniczy murów coraz ciaśniej oplatających twoją klatkę piersiową, każdy coraz bliżej, krawiec zszywający ci gardło, grabarz kopiący groby dla twoich zmęczonych zsiniałych pragnień, krytyk nie pozwalający ci na okazywanie uczuć, nie możesz dotykać, przecież śmieszne, że delikatnie chcesz musnąć palce z tą konkretną wymową, gesty też mają swój język, którego się nie uczysz, którego nie dam ci poznać, ograniczę cię, obuduję murem, palce nie czekają na twój ruch, leżą sobie ot tak na stoliku, ty, ty, nie możesz głowy oprzeć o czyjeś ramię, twoja głowa jest za lekka, powietrze szumiące między uszami w tym balonie, przecież nieistnienie jest takie ciężkie w bezsenności, ale tylko tam. Popatrz, czas upływa, a ja nadal stoję w tym samym miejscu na tamtym boisku sierpniową porą, nadal nie mogę się ruszyć i wiem, że się śmiejesz, a ja... tylko bardziej niż kiedykolwiek chcę, żebyś była. Nie mogę sobie tłumaczyć, że to z niewiedzy, że nie ruszam się, bo nikt mi nie powiedział jak, bo nie ćwiczę ruchów nóg. To żadne wytłumaczenie. To nie wasza wina, że ja nie wiem, pewnie ktoś coś kiedyś mówił, ale między uszami a mózgiem jest jakiś tunel, jakieś połączenie, pewnie tam coś weszło i choć ćwiczę ciało ostatnio codziennie, w środku, pod skórą stoi młodsza siostra mojej młodszej siostry i nie pozwala się sobie rozwinąć, nie wyciąga nibynóżek, ani dalej, ani bliżej, nie może, bo sama sobie krępuje ręce, imbunche, tylko mi pomóż, ktokolwiek, choć nie powiem ci, co mnie boli.

leczę się z naiwności koreańskiej romantyczności.

2009-03-03T10:37:00.002+01:00

uwielbiam synchronizację w czasie. dokładną precyzję nadgarstka ramienia łokcia. zawsze przychodzi do moich nieporadnych ramion a ja kątem oka dostrajam się do jego parusekundowej przerwy. potem dotyka mojego biodra i z barków wyrastają mi stalowe skrzydła. opór jest nie do zniesienia - mocno i mocniej, ale za to szesnaście i jeszcze mniej. to jest mój problem - nie potrafię na niego nie patrzeć. w nocy chcę znaleźć ukojenie, ale wszystko drętwieję i pociągi wiercą tunele w głowie. jęczę i mruczę litanię do tkanek. drętwieję cała i poci mi się czoło - gorąco we śnie suszy gardło. może to ten czarodziej nadaje moim nocom koszmarny ból ciała.

na boku.

2009-03-01T10:42:00.002+01:00

dziecinnieję dojrzewając.

tak jak Humberto zamieniam się w Głuszka. chcę zniknąć, zmazać swoją obecność. zamknąć się w powłoce skóry i nie pozwolić by cokolwiek ze środka wyszło na zewnątrz. swoje myśli pogrzebać pod waszymi mlaskami i westchnieniami, pustymi słowami i planami na wieczór. wymazać swoje usta z waszych umysłów. stać się niewidzialnym, by wasze buty i kubki kawy mogły mnie pogrzebać w czeluściach łóżka. maleć, maleć, maleć! oddać wam wszystko, każdy centymetr swojej przestrzeni, swoje 한글 i 란던. zrywać z was maski i nienawidzieć. zaszyć sobie usta i pochwę. walić trzy kilo dziennie i nie pamiętać ani metra. dziabać w ranach na stopach i słuchać waszych fasadowych zdań. nieważne, co u mnie.

korzenie.

2009-02-20T23:31:00.002+01:00

w mojej złotej klatce
śnieg przykrył nasze pocałunki
bezsprzeczne milczenie
dziecinnieję.
mam wiele do powiedzenia
ale przecież
będę milczeć.

nie należę do "tutaj" ani "tam".
jestem "nigdzie".

powietrze jest czyste ale 15 dni w poznaniu to za dużo

2009-02-16T19:53:00.002+01:00

wstydzę się
najbardziej przed sobą
że jeszcze jestem
dzieckiem [아가].

wiem
lepiej niż mój [...]
że na wiosnę
wyjdę przez okno
na pierwsze
ciepłe słońce
z twarzą rozerwaną zmarszczkami.

"stare dziecko" - powie mój ojciec od kubka kawy -
"stare dziecko: ty i twój kot."
i nic nie zostanie.
nigdzie.
nawet popiół z papierosa.

śpiewamy!

2009-02-13T13:54:00.002+01:00

Son Dambi - 미쳤어

내가 미쳤어 정말 미쳤어
너무 미워서 떠나버렸어
너무 쉽게 끝난 사랑
다시 돌아오지 않는단걸 알면서도

미쳤어 내가 미쳤어
그땐 미쳐 널 잡지 못했어
나를 떠떠떠떠떠 떠나 버버버버버 버려
그 짧은 추억만을 남겨둔채로 날

후회했어 니가 가버린뒤
난 더 불행해져 네게 버려진뒤
너를 잃고 싶지않아
줄것이 더 많아 나를 떠나지마라
죽도록 사랑했어
너 하나만을 다시는 볼수없단
미친생각에 눈물만
흐르네 술에 취한밤에
오늘은 잠을 이룰수없어

내가 미쳤어 정말 미쳤어
너무 미워서 떠나버렸어
너무 쉽게 끝난 사랑
다시 돌아오지 않는단걸 알면서도
미쳤어 내가 미쳤어
그땐 미쳐 널 잡지 못했어
나를 떠떠떠떠떠 떠나 버버버버버 버려
그 짧은 추억만을 남겨둔채로 날

사랑이 벌써 식어버린건지
이제와 왜 난 후회하는건지
떠나간자리 혼자남은
난 이렇게 내 가슴은 무너지고

죽도록 사랑했어
너 하나만을 다시는 볼수없단
미친생각에 눈물만
흐르네 술에 취한밤에
오늘은 잠을 이룰수없어

내가 미쳤어 정말 미쳤어
너무 미워서 떠나버렸어
너무 쉽게 끝난 사랑
다시 돌아오지 않는단걸 알면서도
미쳤어 내가 미쳤어
그땐 미쳐 널 잡지 못했어
나를 떠떠떠떠떠 떠나 버버버버버 버려
그 짧은 추억만을 남겨둔채로 날

너의 memories 이런 delete it
매일밤 부르는건 your name 들리니?
몹시 아팠나봐 이젠 시작이란 말조차 난겁나
open up a chapter man i'm afaid of that
전화기를들어 확인해 니 messages,
떠나줬으면 좋겠어,

catch me if you can but i'm out of here

내가 미쳤어 정말 미쳤어
너무 미워서 떠나버렸어
너무 쉽게 끝난 사랑
다시 돌아오지 않는단걸 알면서도
미쳤어 내가 미쳤어
그땐 미쳐 널 잡지 못했어
나를 떠떠떠떠떠 떠나 버버버버버 버려
그 짧은 추억만을 남겨둔채로 날

Gee - 소녀시대
Aha! Listen boy
My first love story
My angel and my girls
My sunshine
Oh! Oh! Let's go!

너무너무 멋져 눈이 눈이 부셔
숨을 못 쉬겠어 떨리는 girl
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby

Oh 너무 부끄러워 쳐다볼 수 없어
사랑에 빠졌어 수줍은 girl
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby
Gee Gee Gee Gee Bab Bab Bab Bab Bab Bab

어떻게 하죠어떡하죠
떨리는 마음윤아떨리는 맘은요
두근두근두근두근윤아
두근 두근거려 밤엔 잠도 못 이루죠

[제시카] 나는 나는 바본가봐요
그대 그대밖에 모르는
바보 그래요 그댈 보는 난

너무 반짝반짝 눈이부셔 No No No No No
너무 깜짝깜짝 놀란 나는 Oh Oh Oh Oh Oh
너무 짜릿짜릿 몸이 떨려 Gee Gee Gee Gee Gee
젖은 눈빛 Oh Yeah 좋은 향기 Oh Yeah Yeah Yeah

[써니] Oh 너무 너무 예뻐 맘이 너무 예뻐
첫눈에 반했어 꼭 찝은 girl
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby

[수영] 너무나 뜨거워 만질 수가 없어
사랑에 타버려 후끈한 girl
Gee Gee Gee Gee Baby Baby Baby
Gee Gee Gee Gee Bab Bab Bab Bab Bab Bab

[서현] 어쩌면 좋아 ([효연] 어쩌면 좋아요)
[서현] 수줍은 나는 ([효연] 수줍은 나는요)
([서연] 몰라몰라몰라몰라) [효연] 몰라 몰라하며 매일 그대만 그리죠

[태연] 친한 친구들은 말하죠
정말 너는 정말 못말려
바보 하지만 그댈 보는 난

너무 반짝반짝 눈이부셔 No No No No No
너무 깜짝깜짝 놀란 나는 Oh Oh Oh Oh Oh
너무 짜릿짜릿 몸이 떨려 Gee Gee Gee Gee Gee
젖은 눈빛 Oh Yeah 좋은 향기 Oh Yeah Yeah Yeah

[유리] 말도 못했는 걸 너무 부끄러워 하는 날
[태연] 용기가 없는걸까 어떡해야 좋은걸까
[태연+제시카] 두근두근 맘 졸이며 바라보고 있는 나

너무 반짝반짝 눈이부셔 No No No No No
너무 깜짝깜짝 놀란 나는 Oh Oh Oh Oh Oh
너무 짜릿짜릿 몸이 떨려 Gee Gee Gee Gee Gee
젖은 눈빛 Oh Yeah 좋은 향기 Oh Yeah

너무 반짝반짝 눈이부셔 No No No No No
너무 깜짝깜짝 놀란 나는 Oh Oh Oh Oh Oh
너무 짜릿짜릿 몸이 떨려 Gee Gee Gee Gee Gee
젖은 눈빛 Oh Yeah 좋은 향기 Oh Yeah Yeah Yeah

DBSK - 주문

시작은 달콤하게, 평범하게 나에게 끌려
언제나 그랬듯이 먼저 말을 걸어와
모든 가능성, 열어둬 Oh-
사랑은 뭐다? 뭐다! 이미 수식어 Red ocean
난, breakin` my rules again 알잖아 지루한걸?
조금 다쳐도 넌, 괜찮아 Oh-
*넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
헤어 날수 없어 I got you- Under my skin
넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
넌 나의 노예 I got you- Under my skin
네 머릿속을 파고드는 날카로운 눈빛
나 아니고선, 움직이지도 않는 Chrome heart
네가 선택한 길인걸 Oh-
혈관을 타고 흐르는 수억 개의 나의 Crystal
마침내 시작된 변신의 끝은 나
이것도 사랑은 아닐까? Oh-
*Repeat
한 번의 키스와 함께-날이 선듯한-강한 이끌림
두 번의 키스, 뜨겁게 터져버릴 것 같은 네 심장을
Yeah~ 너를 가졌어 You know you got it!
Yeah~ Come on! Come on! I got you- Under my skin
네 꿈속에 난 널 지배하는 마법사 내 주문에
넌 다시 그려지고 있어 I got you-Under my skin
My devils ride, 더는 숨을 곳이 없잖아 그렇다면
이젠 즐겨 보는게 어떨까 I got you-Under my skin
넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
헤어 날수 없어 I got you- Under my skin
넌 나를 원해 넌 내게 빠져 넌 내게 미쳐
넌 나의 노예
I got you- Under my skin

DBSK – Wrong Number

하루에 열두번씩 전활걸어 확인하고
어쩌다 통화중일때면 괜한 의심으로
넌 또 메세질 남겨놔
이 시간에 대체 누구길래 전활해
있지도 않은 여잘 상상해 만들어내
숨이 막힐 것 같아 Yeah-
사랑이라는 말에 날 가둬두고
지겨운 잔소리는 쌓여 또 집착이 되고 No
널 지울래 다신 내 전화에 네가 뜨지 못하게 I said
You Got The Wrong Number
You Got The Wrong Number
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
So Don't Call Me No More
마치 넌 엄마처럼 하룰 다 알고있고
어디서 누구와 뭘 할까 불안하고
날 위한거라 또 믿지
관심이였단 말로 변명을 하지만
지나친 구속은 사랑을 더 아프게 만드는걸
끊긴 전화에 매달리면 뭘 해 들려오는건 뻔해 What To Say
You Got The Wrong Number
You Got The Wrong Number
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
So Don't Call Me No More
You Got The Wrong Number
You Got The Wrong Number(나 갈수가없어)
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
So Don't Call Me No More
다 지워버린 다 바꿔버린
너와 날 기억하고 있는 숫자, 비밀번호
언제라도 내 이름이 뜰 때마다 울리던 너의 벨소리
모두 다지워 Reset Reset
Rap) Wow 미쳐버리겠다 닥쳐주길 원했다
너의 그물속에 바보같은 Fish 이걸로는 안돼? Cash
너의 사랑이 내 살을 도려내 아련해
오늘 나 머리가 아파와 또 다시 환청이 들려와
관심있는 척 날 위한척 이라는 곳에 난 그대만의 꼭두각시
No라는 소리에 모든 숨을 죽일 필요가 없는데
니 품에 있는 날 놓아줘 Say
벗어 날 수 있게 날 도와줘 Say
다시 시작 할 수 없을만큼 너무 멀리 와버렸어
You Got The Wrong Number
You Got The Wrong Number
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
So Don't Call Me No More
이젠 벗어나고 싶은데
You Got The Wrong Number
다신 전화하지마
You Got The Wrong Number
더 날 사랑하지마
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
So Don't Call Me No More
제발 도와줘 그만큼 너도
Wrong Number. Wrong Number
I'm Sorry. You Got The Wrong Number
I'm Sorry. You Got The. You Got The
I'm Sorry. You Got The. So Don't Call Me No More

z człowiekiem bez nazwiska.

2009-02-07T00:07:00.002+01:00

wtedy bardziej niż kiedykolwiek

ale tego ci nie powiem
tego nawet sobie już nigdy

i nic nie znaczy że jesteś blisko
może dlatego nic nie znaczy
jesteś jak niebo w witrażu

jaka ciemna jest ślepota moich ścian
ale przecież każdy ma dla siebie
jakąś niewidomą ciemność

także milczenie pomaga zwyciężyć mrok
a cóż dopiero słowa nawet fałszywe mają ogień

najtrudniej zachować równowagę w zachwycie

[na końcu ale jeszcze przed.]

związek zalegalizowany.

2009-02-05T21:27:00.002+01:00

- to jest nasz związek - uświadamia mnie Katarzyna A. Nie wchodzę z butami, ściągam czapkę. Rękawy od kurtki brudne. Szczęście zalegalizowane - w rubryce nie wpisuję "R", mam rozpisany plan i maślankę w torbie. Kochanka nie jest łaskawa, zabiera się i zamyka drzwi - od 8.00 do 19.00. nie wiadomo czy potem też. Lepiej nie przychodźcie, lepiej się sama wstydzę. On jest niesamowity nie na swoją brzydotę, ale na trójkąt - nie wytwarza fal. Goni mnie i ślina cieknie mi już z ust, ale to jego silne ramiona niosą mnie za sobą. Mam zapał! Zapach w autobusie i baraki robotników. - to dobrze - przytakuje Katarzyna A. - cieszę się.

Tęsknię. Ale ty to wiesz.

2009-01-29T15:31:00.003+01:00

miał być kozak.

[ale nie mam siły.]

I put no hope in you. no more.

2009-01-24T22:27:00.002+01:00

Mnie jest troje. Oni się czasem spotykają poza mną. Czasem we mnie. On wygrywa w karty ostatnio. Ma szczęście do mojego milczenia. Biernie kładę się na każdej wolnej kanapie. Splatamy sobie ręce i palce. Bardziej 4,5 niż rozsądne 3, wiesz przecież. Stąd nieskończona miłość do sióstr. Przerastam siebie w tym względzie. Przemierzanie półek koło kawy. Zamykam sobie siebie na kłódkę, wypuszczam psa na miasto. Jestem tylko tym, co we mnie najlepsze.

Nie będę doskonalić tego, co umiera.
Uwielbiam jej historię: co miesiąc wracając od niego po wspólnej nocy mija z płaczem te same huśtawki powtarzając sobie "nigdy więcej". Myślę, że ma na wpół martwe ramię. Albo to ja nie mogę wyleczyć kości ogonowej.

bardziej tam niż tu.

2009-01-19T20:09:00.002+01:00

Palomino zdjął ze mnie maskę i wdeptał w ziemię. Brawo brawo. Już nie mam siły podnieść się i wystawać w tym samym zepsutym powietrzu. Teraz przyjdzie czas na spazmy i wymiociny. Potem się uspokoję. I wejdę do tego samego budynku. Jak zawsze.

wielki ciężki słoń

2009-01-17T14:36:00.003+01:00

nie kochać.
nie tęsknić.
nie myśleć o tobie.

pragnąć tylko siebie i milczenia przy kawie.
znajdować się we własnych ramionach.
gubić myśli i niedokończone zdania.

przepełniać się.
sobą.
i nie konfrontować z niczym poza własną skórą.

skazaniec czuje nadchodzący dzień. więzienie rozmywa się.
wiem.
czuję wzbierającą wolność, nawet gdyby była jedną godziną.

ma.mi.min.

2009-01-13T20:32:00.004+01:00

(mateusz powrócił. bezpodstawnie my... .)

dni są teraźniejsze. kino, choi, kawa, odwiedziny, parki chopina, minjeong i obiady. krótkie nibynóżki, niczym tu i teraz i tylko. granice nieskończone miasta, ulice zasypane neonami, mosty nad możliwościami. rozmowy układające, segregujące, kołyszące chłopca na stołku w kuchni. nowe, nowe smaki, rośliny doniczkowe z nasion. salto mortale w przesłości.
noce są przeszłe. cukierki, przystanki, geografie i dziennikartswa. bezstroskie zazdrości licealnych murów. porozumienia, tak naprawdę nigdy nie spotkane. niepokój w nieokreśloności. niewiedza albo niedopuszczanie świadomości. delikatnie infantylne. głuche samotności przy jękach i oczach ze ściany. zblazowane próby wiedzy. wszystko czarne smoliste rozgwieżdżone zimne albo słonecznie nieznośne. we śnie odwiedzaliśmy urodziny, choć nigdy nie stanęliśmy w tyle par oczu. nie chcę spać i powracać.

wielu.

2009-01-07T11:02:00.004+01:00

który jest zakochany w milczeniu i którego jedynym lekarstwem jest mowa.

2009-01-05T10:24:00.003+01:00

2008

to był ciężki rok.

najpierw paniczny strach. płacz w nocy, w dzień ściśnięty żołądek. potem cisza. zdążyłyśmy się pożegnać. niektórym zabrakło czasu.

lekkie unoszenie się, wyszukiwanie smutku w śmietnikach. czarne niebo pociągnięte fioletem. rękawiczki, książki, islandia. gwiazdy!

powiedzmy, że matura. pamiętam, że zapalniczka była w portfelu, a mnie trzęsły się ręce.

najdłuższe wakacje w życiu.

londyn. lodówki! papierosy. gołębie.

sierpień jak u Grzegorza.

wrzesień zaczął się niespodziankami nad bałtykiem. noce ze schizofrenią, noce z wampirami, z maryjką, kocem i gwiazdami. schowane w budce telefonicznej... jakieś poruszenie w materii.

październik? odkrywanie nocnego spadania.

DOJRZEWAMY. na starcie. z uśmiechem.

2009 zaczyna się dionizjami. wciąż trwa i trwa.

porno - destrukcja.

alison-obsesja.

2008-12-25T16:32:00.003+01:00

Ja:

dzisiaj przy ubieraniu zastanawiałam się, co Ci powiedzieć, czego Ci życzyć na Święta. i dotarło do mnie, że nie trzeba przeprowadzać krwawych rewolucji, wywoływać międzynarodowych wojen, pisać książek, za które dostaje się Nobla. trzeba się uśmiechnąć i prowadzić tych, którzy są najbliżej. nie trzeba chcieć być wielkim, raczej przyjmować wszystko z pokorą, znaleźć swoje miejsce w świecie, tak jak Ty, w tych swoich górach, gdzie, wydawałoby się, nie ma czego szukać.... i popatrz, nasz stół co roku się rozrasta.

On:

czasem widzisz to, o czym nikt nawet nie myśli.

o.

2008-12-21T21:41:00.004+01:00

czekam na supernovą mojego podbrzusza
a otrzymuję kilka nic nie znaczących warkoczy komet.

romantycznie wieczorową porą.

2008-12-21T21:36:00.002+01:00

Ja:
mogę Ci zamruczeć do ucha?

Braciszek Kochany :*:
?

Ja:
bo mam straszną ochotę sobie pomruczeć....

Braciszek Kochany :* :
teraz?

Ja:
mhm....

Braciszek Kochany :*:
później teraz leci: WZÓR :D:D

palomino.

2008-12-18T16:29:00.006+01:00

czekolada.

wino.

[przygryzanie popękanych warg. chowanie rąk w rękawy. wycieranie okularów, poprawianie koszulki. ]

do granic mojej wyobraźni.

chicago.

2008-12-11T18:11:00.004+01:00

if I was crying
in the van, with my friend
it was for freedom
from myself and from the land.

2008-12-10T21:10:00.007+01:00

nie czyń mięsa, co Tobie miłe!

("ale jak nie czynisz mięsa tak z założenia to też nie dobrze")

not the end just the beginning.

2008-12-07T23:58:00.003+01:00

p o r n o

[mythological framework, wherein a fireworks show for unleashed feelings of contempt and desolation can take place...]

a total collision of primal lust and uncontrollable panic.

"i happened in the back of the shell"

animalsy.

2008-12-06T01:35:00.003+01:00

sufjan też musi być jakimś zwierzęciem, przysięgam. rybą świąteczną czy jaskółką. i tu tak naprawdę nie chodzi o wilki, tylko o śnieg. do mnie nie przychodzi co wieczór, nie rozmawiamy jak ludzie. dzisiaj zwątpiłam, czy na pewno do lasu. (teraz machaj głową: nie, nie, nie do lasu!) no dobrze, bo pojawiła się pantera i wszystko się rozleciało. bo jeszcze wcześniej było trochę światła, trochę jakby nie ( i kubek grzenego wina) i wiadomo było: wilki nie są złe i chcą mnie do lasu. ale pantera zjadła palce i krwawiłam i mama powiedziała: dobrze, wytrzemy, nie będzie śladu, a ojciec palił cygara. nie pamiętam dokładnie momentu, w którym przestałam na niego czekać. a przecież zawsze czekałam (ale teraz pomyśl: gnoić się, zgnoić się samemu, żeby się śmiać!). wyeliminowały element i był berlin. tak naprawdę dzisiaj mocno i głęboko PORNO (może to źle się kiedyś określiło? może za granicami mówi się na to inaczej?). czasem tak nagle, jak z psem! bo pies - z królem przy nodze - i niechęć przełamana. (wiara w niewiarę - może Doktor coś teraz powie?). a siostry to chyba jednak nie śpią razem. i co zrobimy? mamy puste ręce. mam palce? (Is there something more strange than CocoRosie?) na ręce mam dwie planety, niepasujące do żadnego układu, do żadnych gwiazd i ani jednego słońca. tutaj nie ma komet, mgławic, obłoków. mam maskę porno-pajaca, mam czelność mówić wprost do ikon bułgarskich, że nie martwcie się, coś będzie. vashti nie mówię nic, niech najpierw ona się wypowie. (wiara w niewiarę.) tak, było coś z wypchanymi zwierzętami, coś się tam narodziło (bażantowi urwałam głowę, kiedy byłam mała), a tygrys zawsze będzie silny, wielki i naiwny. ptaki. wierzy się w sroki, żurawie i nie chce się wierzyć we wrony, bo tunele między niebem a ziemią. mogą zostać szamankami tylko te, które zwariowały. więcej nie potrzeba. możemy iść do domu. goodnight another bad morning. (w nosie unosi się zapach nie-mnie. spokojnie, to tylko czekolada z batona.)
wiara w niewiarę?

2008-12-03T21:44:00.001+01:00

the kills. rainbow. house of cards.

2008-12-03T08:35:00.000+01:00

klimatycznie. poza po.

2008-12-02T21:51:00.002+01:00

generalnie mamy chcice macicy. każda w swoim mieście, każda na sposób swojego województwa. żeby nie zachodzić palcami w doliny. nie-trans, nie-alkoholik. chochlikowi skutkuje wiara w niewiarę i pomiary ciśnień. bez różnicy, czy zwariuję tu czy tam, tylko nazwa jest inna. zajmuję ręce tworzeniem pand i pingwinów, łódek i słońc. u tamtej seks wprawdzie był, ale nie było Obrazu Świętego na ścianie nad łóżkiem, więc też się nie liczy. tak w ogóle to zawężam swoje poszukiwania do zjawiska kulturowego, nie chcę się stracić zatracić jeszcze w tym.
mama przedstawia! kubek kawy i łyżeczka.

2008-11-29T12:32:00.014+01:00

zamilkł.

[chcę być twoją wierzbą, śpiewać w rytm twego oddechu. bądź moim wiatrem, ułóżmy rozmowy z piasku. choć proszę cię, nie otwieraj ust. nigdy. teraz wiem, dlaczego nie śpiewasz. pozostańmy bezpieczni mierząc się nawzajem wzrokiem. w tajemnicy uwielbienia]

___

wspólna noc jak kryształ lodu.

pod powiekami wciąż wilki.

palce na nieosiągalnej jego skórze.

ona jest.

___

우리 나라 - uri nara!!!

2008-11-26T11:00:00.022+01:00

ze "świętego przypadku".

khmerka. być jak catherine tate, kochać johna barrowmana. śpiewać po hiszpańsku i dla hitlera. uciec z warszawy, bo... tak jak ja i mateusz. (chochlik - ola)

a może węgry? najpierw spotkanie z tomaszem lisem. (justyna)
święta konsekrowana w bogu umiłowana. królowa karpmanna. naj naj! (zuza)

z neo:

gdański etnolingwista. wie o kylie ireland. nie lubi azjatyckiego porno. i nie jest towarem. (mateusz)

z "hangugoryl kumbuhamnida":

pani doktor. w łaskach profesora Oh, podejrzana u profa Wierzchonia (iza)

"ale dlaczego pani się śmieje, kiedy mówię?" "bo widzę wysiłek na pana twarzy" (byron)

pani kot i pani jamnik (agata&aga)

azjatka i wampir. (ewa&kuba)

turbo-murzyny (aga&ewa. bez mentora oskara)

mój połamany mańkut. (piotr)

emilia. (z "hanki" i olsztyna)

nina (ta, co wzdycha do SuperJunior)

justyny.

fanklub "czułojo w chuj" (gosia&kamila&aga)

psycholog koreańczyków. marita.

marek, kamil, przemek.

kissy kissy

2008-11-21T12:35:00.021+01:00

pociągi mamy Wrocław-Poznań. pociąganie robi się gorące. odkrywanie części skóry prowadzi na krawędź wyczerpania. wojny toczące się o chmury bez przeciwnika. nikt nie mógł tego zrozumieć, więc dziękuję jej, że dała mi możliwość wynalazku. "porno jako zjawisko kultury!!!"- nad papierosem i kawą, nad Zuzą, może raczej pod, bo ona pochyla się wtedy nade mną i mówi: szanujemy, ale w takie bagno to raczej nie wchodź. a ja łyżkami i widelcami wybijam drugi rok. na skraju własnej dupy, nad przepaścią i chcę tam spaść! tylko że śpię. po walce jesteśmy spokojni, oczami naszych staków osiadamy na mieliźnie, rozpłaszczamy się na kanapach Głośnej Samotności. siada do mnie plecami, bo przychodzi ostatnia i, o rety! ona ma na plecach stanik! zasrane Piątkowo, zajebane Sobieskiego, nic, tylko psie gówna i niedopałki. bachory wrzeszczą za ścianami, mam dosyć makro-kosmosu betonowców. pod wieczną opieką wież RTV tkam swój sen, tylko cel zamazuje się coraz bardziej. dzisiaj mnie kopnij, nawrzeszcz, może wreszcie znajdę Kylie Ireland i the best oral scene. a może to nie to, może to Agatka i sąsiad-artysta grający na trumnie na tyłach teatru nowego.

a może trzeba jak nasz mały naród wybrany:

latem, co gorące, zimą, co zimne. czyli rozkładać nogi na zielonych, kapiących słońcem trawnikach, posuwać się nawzajem w południowym skwarze, nie pozwalać wyschnąć wargom sromowym i opaść penisom. wszystko dla ochłody. w śniegu zaszywać dziury, zakładać rękawiczki na kutasy, obwiązywać pończochami moszny. dla rozgrzania.

bardziej rozkoszne od powideł Oskara jest jego wzrok, gdy wyciągam trupa z szafki. jego ciekawość większa niż cały Poznań. po paradzie równości (Maurus w odblaskowej kamizelce) okazuje się, że rzeczywiście, wylądowałam w tęczowej stolicy Polski. hurra. to miasto niedługo wyginie, pogrąży się w spermie. tutaj nie pyta się o orientację, od razu wiadomo, że każdy ma coś tęczowego pod ubraniem. nie mogę się tu leczyć pod chmurami Cytadeli. a Chochlikowi się udaje pozbierać resztki geja i stworzyć jeszcze coś mężczyzno-podobnego. Wiszę Ci statuetkę, mała. Aha, wieści z Londynu: On by chciał, ona też, ale nie ma przyszłości. Już nie usiądzie w jej kuchni na podłodze, już nie zrobi jej kurczaka. Dziadkowie nasi zachwyceni. To taki proste, księżniczko! 우리는한국어를배웁니다 to nie jest proste, babciu.

horse porno.

2008-11-12T01:40:00.000+01:00

breathe me.

vaka

2008-11-05T08:50:00.008+01:00

Myślę tylko o tobie, więc robię to dla siebie.

nie mówię już "nie wiem". teraz "będę wiedzieć".

jan piasecki.

2008-11-02T23:03:00.008+01:00

napisane jest: A-N-T-Y-P-O-R-N-O. zabieram się tym pociągiem. podnieca nas to anty? sprawdzam siebie gdzieś w zapadłej toalecie kawiarenki. nie, nie podnieca. możemy się zachwycać.

wczorajszy dzień kończy się wymiotem szarlotki babci (miała apaszkę w marynarskie liny i buty guwernantki z początku xx). posklejana śliną breja, bo nie mogę pogodzić Poznania z Wrocławiem. bo ten wrocław. jesteśmy napaleni, choć przecież nie palimy sztampowo swoich płuc. nie mogę sobie przypomnieć słów. chcę zjeść wasze bliskie szyje, zabrać wilgotną, zaślinioną skórę i czerwone płaty mięs. choćby za granicę łańcucha, by sprawdzić, czy tylko ja się psuję po przekroczeniu Żmigrodu (w obie strony). Poznań robi mi dobrze, ale nie chcę dzisiaj wracać. Dobrze? Raczej. Może źle.

międzymurze osaczone. jan piasecki wysłuchuje żartów z przełyku, wdycha tytoniowy śmiech. nad ich wannami wyobrażam sobie twarze zniszczone robakiem czasu.

DBSK. ale zastanów się, czy chcesz udawać. zakrywam uszy poduszką, żeby nie wiedzieć.na przyszłość. kończymy na a.(sian gay) porno. soft. satisfy their nipple, hah.

napisane jest a.porno. wszyscy uwielbiamy kobietę. spróbuj piasku w uszach.

'jadłem arbuzy i czytałem "Wojnę i Pokój"'

2008-10-28T09:08:00.007+01:00

ma na imię Oskar i zupy z robakami.
szybkość słów wypowiadanych przez jego wargi determinuje wysoki ton głosu. nie śmieję się już. uśmiecham, kiedy mówi o żurawiach. moja ignorancja każe mu przejść pół miasta. i wrócić, bo pomyliły mi się miejsca. organizuje wymianę produktów i wyrażeń na linii Radom-Łódź-Dzierżoniów. W zeszły czwartek zostanie dorzucony Olej Wielkopolski z Szamotuł, od Zosi.

raczej z litości, niż poświęcenia.

on pogodził mnie z Kafką. zapraszam go do teatru.

mam ochotę zranić go swoimi słowami.

brakujące elementy.

2008-10-23T22:55:00.003+02:00

w ciszy.
"w starym kinie".
w Głośnej Samotności.
w snach.

nie istnieją każde dźwięki.
poza wyciem
ciała o

jedzenie.
sen.
ciepło.
skórę.
wodę.
samotność.
muzykę.
powietrze.
seks.

nie ma niepokoju. nie "daleko poza".
na szyi i plecach i kształtnych dłoniach filozfia jest tylko tetrisem na papierze.

black balloon.

2008-10-20T17:05:00.009+02:00

Chochlik, ale tylko gdy rozpuści włosy, przypomina Gretę.

Uwielbiam nasze Neo. Na długo przed Balingą i na długo po Balindze.

W nocy rozmawiam ze sobą jeszcze raz. Mówię sobie i nagle staje się to logiczne. Wszystko jest proste, wyodrębniam to, co mnie najbardziej boli.
Zaciskam pięści.
Smsy do Chochlika. Potem powie, że femme fatale, że dobrze, że uciekam. Stale.
Śni mi się czerwona sukienka i to, że patrzę prosto w oczy.

2008-10-17T10:23:00.003+02:00

jestem
silna. ponoć.

nie piszę, nie dzwonię, nie smsuje, nie gadu-gaduję. Gniją mi wnętrzności.

Ale jest niepokój, bo

wszystko: Bóg, Sarah, Aglaja, filozofia, 까치.

drży mi serce. daleko poza.

the morning brings defeat.

2008-10-14T09:49:00.003+02:00

Wieczorem na Placu Wolności drżą mi ręce,bo:

a) zgubiłam czerwoną chustkę i marznę

b) dzwoni telefon, że uhm, jednak nie

c)kątem oka zauważam w oknie wystawy jak oglądasz kolorowe paciorki

naNeo.

2008-10-11T20:09:00.016+02:00

아기, mówi Choi. Do mnie. Ja, 아기, ja. Ja, ja, niemowlę, ja.
Nocami śnię o skórach. O cieple i drugim ciele.
Przyszła do mnie w swoje urodziny w trupiej zieleni i dlatego nie mogę uwierzyć w jej nieobecność.
Cytadela powiększa nocne spotkania, pamiętasz.
Ola płacze i nie wiem.
On mówi: "wprawdzie oblizywanie palców wygląda słodko, ale może użyjesz serwetki?"

Chcę wylizać wszystkie twoje książki, obślinić wszystkie bohomazy wygrawerowane czarnym długopisem. I ołówkowe znikanie niech się dopełni.

Ma na imię Zosia i mmmmmmm.

seplenię.

2008-10-04T22:17:00.002+02:00

Drzwi się otwierają i w mrok wypływa ostrość żarówek. Albo mrok wpływa w ostrość
Ja, pies, czuję łańcuch na mojej duszy jedynie wtedy, gdy przekraczam dwugodzinną granicę
żarówek. Jest ciemno i podążamy tylko za lekko ciemniejszymi niż czerń swoimi sylwetkami.
pociągiem. Szarpnięcie kół wbija obrożę w krtań. Usta mi się rozlewają, napełniają się
Mijamy pierwszy, drugi, szósty. Nie może być inaczej, jesteśmy ciemnością torów
dawnym smakiem języka przy podniebieniu. Krążę i nic się nie zmienia, wszystkie elementy
odgrodzeni od przytulnych okien i miękkich firanek. Pielgrzymka psów po omacku dąży do
układanki dalej tkwią powtykane w klomby. Na dworcu wracam do siebie, ale nie wiem, czy
światła szepcząc o niebieskich migawkach ambulansów. Za siódmym stajemy wpatrując się w
ja tutaj jestem tym samym ja, które zostało tam i może w tej chwili również stałoby na
jego blond włosy i ociężałą głowę, którą doktorka próbuje załatać ostatnimi odgłosami życia.
balkonie patrząc w cztery ściany budynku. Jak lew na tablicy nie znajduję różnicy między
Zastanawia mnie, gdzie jest współlokator jego krwi na palcach. Obserwuję pierwsze
sobą tam a tu, ale psi łańcuch ciągnie po zmroku i muszę wyprowadzić sama siebie na spacer
zainteresowanie sobą i jest to mój prywatny szok. „Kto to właściwie jest?” Nie wiem co
o suchym pysku, by znów mogły mnie ogarnąć mary i fontanny. Łańcuch szczęka jeszcze w
odpowiedzieć, za dużo suchoty więźnie mi w gardle. Teraz tylko przychodzi mi na myśl, że to
Głośnej Samotności, gdy papieros pozostawiony niewidzialnej popielniczce tańczy na suficie.
właściwie Wampir. Ale ja to wiem. I się gubię, i nawet w łóżku jestem wciąż na tych torach,
To czasem wraca w mgnieniu oka rozwiewając się, bo przecież Koreanka uczy grać w karty i
rozciągnięta, z pochylającą się doktorką nad moimi bruzdowatymi oczami, i to ciągle jestem
jesteśmy tutaj po to, żeby hałas zagłuszył psią duszę. Dzisiaj biję psa gumowym kablem,
przyczyną pielgrzymki psów z ciemności do światła i to moje trzewia rozrywa ból oczu
żebym czując siniaki jutro mogła wybiec na sobieskie pola i mimo łańcucha nie czuć nic.
patrzących na moją agonię i zastanawiam się, dlaczego na torach przychodzi mi zdychać w
Kompletnie nic. Łańcuch przecież i tak jest.
zimnie.

dziękuję.

2008-09-23T09:26:00.005+02:00

To, co jest naprawdę potrzebne, znika. Pozostaje tylko to, co do niczego nie służy.

chcę. na zawsze.

2008-09-21T23:37:00.003+02:00

zgubiłam f. kamień. w Londynie.

stałam się psem przez milczenie.

i próbuję 'spokojnej nocy'. mówię, ale to tylko hau-hau-hau. którego nikt nie słucha.

2008-09-19T22:28:00.007+02:00

i naprawdę pokruszę się jeśli nie powiesz choć jednego słowa.
i naprawdę boli mnie żołądek od ciągłego trawienia twojej ciszy.
i dzień następny przeraża mnie świadomością mojego milczenia.
i sprzeczności, bo bardzo, ale przecież śmiesznie jak w cyrku.
i pluję sobie w twarz, że zbudowałam siebie na piasku, na lodzie.
i boję się bardzo.
i wiem, że to jest nic.
i wiem, że nie powinnam.
i wiem, że dla mnie to jest wszystko.
i bez tego nie ma nic.
i wiem, że to nie dla mnie.

headshoot.

2008-09-17T22:05:00.002+02:00

nie czułam nic, kiedy strzelałam sama.

to zaczyna się o wiele wcześniej, jeszcze w mieście, w którym się urodziłam. w powietrzu unosi się zapach minionych jesieni, w korytarzu tłoczno, jak w opowieściach z minionego wieku. koło dworca rozrasta się, kształtuje i nabiera wyrazistości. wreszcie jestem u siebie.
potem, na uliczce, wdycham zapach byłych pór roku. tylko lato nie ma zapachu.

pierwsza kula trafiła mnie w bark, kiedy klęcząc przesuwała opuszkami palców po bliznach. na nogach, na ramionach.
kolejna przeciekła przez żebra w chwili, kiedy miał ją pocałować.
Piękny strzał. Mój pierwszy. Dokładnie między oczy. Wszystko pamiętam.

po mojej śmierci boli mnie przepalony mózg. Mistrz krąży między górami, oddziela światło od ciemności, chłodnymi latarniami leczy moje rozgrzane czoło. w przystani wręcza mi gruszkę, ostatnią tego lata. ma słodki, wyrazisty smak. kot chowa się pod krzesłem, by zaatakować moje mokre nogawki. Syn Mistrza farbuje zdjęcia kawą. w radiu Stina mruczy "so this is goodbye"... zasypiam z dziurą w głowie po amoku.

"[wszystko] będzie dobrze"

2008-09-16T15:00:00.006+02:00

kruszą się powieki. skóra spływa po schodach do rzeki. nie mam grzyba.

- wiesz śniło mi się...
- to nie był sen.
- naprawdę? tak. też to słyszałem.

nie wiem, własny rytm kroków gna mnie na cmentarz. bramy zamknięte. szarość dnia nakazuje właśnie tam znaleźć oparcie dla czoła. nie wiem. nie ma cię. nie ma oparcia.

dochodzę do ściany.

śpię czternaście godzin. o siódmej wkradam się do łóżka, na wciąż ciepłe miejsce. o dziesiątej, wbijając plecy w jego ciepłe i miękkie kolano przypominam sobie z oddali:

czekam
może przyjdziesz
rozbijesz twarz o moją bezradność
ale ty nie przyjdziesz
w tym niebie to ja mam skrzydła
ale nie przylecę

2008-09-14T00:16:00.009+02:00

z Najświętszą Panienką na ręku. Seks wszystko niszczy? Nie popiełuszka, popielnica. Gdzieś na dnie torby. Lansik musi być. Ona mówi, dzwoniłam do niej, pytałam, mówi, że ucieka. Ona mówi, ona pytała, jak to z tobą jest, a ja wzruszyłam ramionami, bo nie wiem. Ja pytam, ale czemu ona pytała. Panienko, widać, widać. Pory na twarzy, bo nie używasz toniku, tylko maźniesz od czasu do czasu spirytem. Brandy Alexander. Telefon milczy i ja milczę. Nie ma mnie, nie dzwoń, nie pisz. Zresztą, nie dzwonisz. Kolistymi ruchami mnie nauczył. Mogę o nim nie pamiętać, ale o kolistych ruchach tak. Rzeczywiście, zawsze wychodzi. Weź, przyjedź, pisze coś tak w telefonie. Ja nie wiem, czy mi się chce, czy mi się nie chce, potem wydzwania i zostawia wiadomości, ja naciskam tylko C albo krzyżyk. Wydmowe Chucie dopadły i mnie. Śnił mi się dzisiaj Murzyn. Musi już być źle. Źle, bardzo źle, Mateczko Przenajświętsza. Ale jak tą burą sukę, młotkowy, niech wyrżnie, jak tornado, włosy w nieładzie, mokrą plamą. Dzrwi nawet nie zamknie. Bełkot humbaków. Zupełnie jak Sigur Rós.

psy.

2008-09-11T22:34:00.022+02:00

zapach jego szyi przywraca królestwo odkryć. Zwierzak ma supły na włosach i przez elastyczną koszulkę wystaje jej jedno biodro. furkoczące języki, zaczerwienione policzki, ręce zawieszone w próżni. Mistrz w kieracie bieli, czerni i czerwieni próbuje tłumaczyć "nowej" swoje skromne idee, ale to mnie przebiega po plecach dreszcz. plecy równolegle z deską, wspólny punkt z tyłu głowy. jestem krwinką w swoim udzie, brzuchu, w sercu. po południu powietrze pachnie jesienią, a może to tylko wymysł kataru mojego nosa. "Seaside" znowu jest pomarańczem i czernią, pierwszą nocą w nwym łóżku, obolałymi wargami i zdrapanym nosem. w parku składam po raz pierwszy hołd psom - zdetronizowanym królom, wiernym i rubasznym arystokratom. koty wyłaniają się jak prezydenci nowych republik; zawdzięczający pozycję swoim siłom. czy węgierskie psy ulegają ogólnonarodwej melancholii? Basen Karpacki uległ zromantyzowaniu wywołującym skurcz melancholii, to przecież jego subiektywne spojrzenie na kraj. Herman też jest zaślepiony. sobą, swoją twarzą i herezjami. łydki wciąż bolą, jeszcze od poniedziałku. moja szkoła założyła maskę bezpłciowych kolorów, ale we wnętrzu jest jeszcze ciemniej niż w podziemnym przejściu między osiedlami. wieczorem, koło kościoła, tuż pod okanmi plebanii kamienie są nadal zimne, choć trawa giętkością ogrzewa dłonie. pies nie ucieka z butelki i ona nawet trzyma żółtą różę, którą jej kupiłam (bo mi trzeba mówić co i jak). więc ona mówi: "jakaś sztywna jesteś, nic po tobie nie widać. więcej serca". dlaczego ja nigdy nie myślałam o przyprawach? śpię z rodziawioną paszczą i wlatuje we mnie mglista materia krążąca w niewidzialnych żyłach otoczenia. może zapach jego szyi był tylko pierwszym składnikiem, żeby znów się przebudzić. w wiecznej kałuży na podrówku mojej byłej kamienicy bawiły się trzy psy. dwa warczały na siebie dla zabawy, goniły swoje ogony. trzeci, większy, coś w rodzaju owczarka, z niewinnie zagubioną miną przyglądał się im z boku. kiedy tamte uciekły gonić się nawzajem, z nadzieją pobiegł za nimi. jestem tym psem, czyż nie? po żwirowej dróżce mężczyzna pcha wózek z oknami w drewnianych, pomalowanych na biało ramach. wygląda to jakby wiózł skrzydła anioła, albo samego anioła. miałam ochotę wejść do pokoju Kaśki (oczywiście w swoich kolorach: czarnym i czerwonym, w kolorach aglaji, z czerwonymi koralami albo wstążkami, nie pamiętam, co ta Rumunia spłodziła), zabrać jej rower spod okna i jeździć po mostach wieczorem, przy zachodzie słońca. skończyło się na smutnych oczach Eriki Marozsan śpiewających hymn samobójców. Bjork w wersji ostatecznej wszystko zmienia, Billie Holiday przeżywa naprawdę; w końcu ona wykonuje niezmiennie od lat najbardziej przejmującą piosenkę o rasizmie. chcę bardzo je zobaczyć, w końcu nabiorą ciągłości, staną się częścią całości, a nie tylko piętnastoma fotografiami. i wreszcie ktoś MI opowie o amoku, a może nawet usłyszę moje ulubione siedem: "na balkonie. dziesięć metrów nad asfaltem. Moje oczy gotowe na sen. Takie zmęczone. Spojrzenie na osiedle. W moich komórkach pali mróz. Skóra blada jeszcze w maju." Konrad został sam, bez niej. są z nim jego aparaty, zdjęcia, puste miejsce w łóżku. przy zasznurowanych wargach wyje do umywalki, ale ona nie wróci, już go nie kocha. został sam - czarny autorytet moich a. ambicji. nie wierzę, żeby Zwierzak był zepsuty, zmanierowany, palce ma takie delikatne. późno już, muszę leczyć gardło, żeby nie stracić głosu. czeka na mnie Herman. i kubek herbaty.

Arkana Wielkie

2008-09-08T23:23:00.017+02:00

na środku Powściągliwość. po lewej ręce Kapłanka, po prawej - Śmierć. [kiedy zbliżyłam twarz do jego szyi, przypomniało mi się, że zapachy wciąż istnieją]. śmietana łagodzi ostrość papryki, ale, o ironio! to są właśnie samobójcy św. Stefana. [potem chodziło się z zeszytami, nosząc na ręku swoje żmije i wypełniając budkę telefoniczną przed wampirem wspólną krwią, ale krwią raczej innej grupy]. może miała rację, może Powściągliwość i na ostatnim miejscu Pustelnik. w takim razie wszystko byłoby proste, nawet to, że spałam sama, w samym łóżku, grzejąc wodę na kawę i herbatę, nie malując oczu. a może zostałam przez niego wtedy zniewolona, może narzucił mi nie na siłę, ale to by znaczyło równocześnie, że po wysłuchaniu "Szomorú Vasárnap" popełnię samobójstwo, a mnie wzruszają jej wielkie, ciemne oczy i nawet jakaś tęsknota gniecie pod żebrem, ale bolą mnie łydki, bo trzeba było zamknąć strych. myślę, że to nie poszło na marne, że mimo wszystko było dobrze odetchnąć myślą we własnym łóżku i teraz jedyne uczucie, które mi zostało, to ta węgierska melancholia, to węgierski gulasz i te ich pomniki. myślę, że to niesprawiedliwe, że ciągnie do Arpadów. a on miał odstające uszy i do niego też ciągnie, zwłaszcza że na żywo, że Nosferatu. Bela Lugosi's dead. undead undead undead. Kapłanka po lewej stronie. "nic na siłę", pamiętam, ale narzucone sobie siłą.

2008-08-31T22:38:00.005+02:00

dzienniki autodestrukcji wracają na papier.

jak w amoku:
"myśli są wolne. kto je odgadnie? myśli są wolne. myśli są."

2008-08-30T15:40:00.011+02:00

między słowami są zawsze jakieś pewne zależności. konfiguracje przestawionych ukartowanych działań matematycznych. wszystko zaczyna się w wodzie, by pokonać 2:08 i zmierzyć się z 1-3-5 albo 3-5-7 (dzisiaj mi się przypomniało, że to są trójki, osobne, a nie wszystko na jednym). w każdym razie 7 pozostaje dla mnie nieprzekraczalna, nie śmiąc marzyć o 9. dla mnie to dwa płuca, ale dla 12000 to zaledwie część mlaśnięcia językiem w przekrzywionej szczęce (dziewczęta na forum rozpisują się o jego ciele, wychwalając wszystko od szyi w dół. jego ruchy bioder wywołują goracą falę w podbrzuszu, ale właśnie w krzywej szczęce kryje się jego samsonowa siła). zapominamy również o minutach. łapię się często za ręce o 21.37 i nóż wyślizguje mi się niekiedy na palce. o 21.09 otulam się fioletem i bez względu na pozycję na mapie okolicy, zachowuję dystans do teraźniejszości. jeśli szukam cyfrą spełnienia, jest to 8 albo 7, nie pamiętam, ale przecież chodzi o zmiętą pościel i jego obrazy Magi. często przypomina mi się wampiryzm, staje przed rozszerzonymi oczami 51, choć podkreśleń ołówka było znacznie więcej. 8 minut zajmuje wypalenie papierosa. w schemacie nawet milisekundy orgazmu zostały policzone. nikt ich jednak nigdy nie zmierzył.

objawy choroby h.

2008-08-27T22:50:00.011+02:00

napisz Magę tylko dla mnie. tylko dla mnie oblicz jej gwiazdy. obrysuj kształt jej ust, linie jej bioder. schowaj w jej włosach kołyszące falowanie czarnych falbanek spódnicy. stwórz Magę na nowo, ale nie zapomnij o rybkach w słoiku i herbacie parzonej na okładkach płyt. niech będzie Galateą, choć Magą, ale tak naprawdę niech będzie Julią. "Poszukamy pokoju w jakimś hotelu, jak Maga i Horacio". napisz, by skórę miałą pachnącą mokrą trawą. pamiętaj jednak, że ma przyjechać do Paryża sama. bez Murzynów, bez dziecka. przed ostatnim pociągnięciem piórem przeczytaj rękopis. mi, gwiezdnemu analfabecie. dobrze wiesz, jak oczy potrafią mi błyszczeć z drżącego zachwytu. płonące skrzydła po omacku wyciągające nibynóżki. ale ty jak zwykle przeczytasz ślepcowi jedną stronę rozdmuchując zasuszoną żabę i księga się zatrzaśnie nucąc słodkie melodie tylko dla siebie. kwas w mięśniach, suchość w gardle i palce wyrywające włosy z głowy. wtedy mnie nie będzie, moje cząstki rozproszą się w oczekiwaniu, który chorobą przejdzie w antonim. powiem ci wtedy, żebyś i mnie roztopił i wykuł na nowo, ze szlachetniejszej stali, i nie pozwolił znaleźć mostu na drugi brzeg. wywołasz wtedy na czole głęboką zmarszczkę i dowiem się, że napisałeś Magę dla sekwańskich topielców. nie dla mnie.

12000.

2008-08-24T21:46:00.013+02:00

AutoDestrukcja.

wszystko gdzieś poza moimi nibynóżkami.

2008-08-23T15:45:00.008+02:00

czy to było dla moich oczu ?

myślę, co powiedziałabym ci wtedy, gdybyśmy rozmawiali. wtedy, pamiętasz. może już nie. gdyby zamiast o plutonie i fidelu mówilibyśmy o tym kilofie, który parę miesięcy później rozryje ci oczy.

co powiedziałabym ci dzisiaj, gdybyśmy rozmawiali? myślę, że rozmawialiśmy. i rozumiem, co mówisz. i powiem ci, że masz rację. tylko że ja... tylko że to jest silniejsze. zresztą wiesz. piff paff.

2008-08-17T01:33:00.011+02:00

na zegarku 132.
pękł żeby wylała się prawda.
jest tak jak w czasach deszczu i złotego światła tylko że jeszcze gorzej.
przepalona pępowina oddziela mnie tak bardzo że nie chcę. chociaż muszę jeszcze raz pójść. w jedną stronę.
zwierzam się sobie ze swoich naiwnych odkryć tak jakby tej nocy otworzył mi oczy a nie wyrządził krzywdę.
wieczorne łowy kończą się tym że seks trzy razy w tygodniu i że to odpowiednia ilość.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ .
męczy mnie mówienie. przetrwarzanie po raz setny tych samych słów. męczy mnie słuchanie, bezrozumne próby do uzmysłowienia sobie swojej świeżości i "odkrywczości".
chciałabym być, być w tej wspólnej godzinie.
we wspólnej ciszy Rilkego.
rozumiem. to pierwszy krok do zrobienia kolejnej stopklatki.

2008-08-15T15:04:00.007+02:00

coś się zmieniło.

magiczna fizyka słoika i wędrówka przez miasto o szóstej w przemoczonych butach. i zapach, którego w żadnej innej krainie godzin nie można odnaleźć.

jest sam. czeka w samochodzie.

fenomenalne h.ha.

2008-08-14T12:08:00.010+02:00

H. pod powiekami szepnął:

Nie wybiera się Julii. Nie wybiera się Beatrycze...

Po zachodzie Julia połyka promienie wschodniego słońca. Powierzchnia wody układa się pod delikatnym dotknięciem wiatru. Promienie nie zostają w niej. Wracają do mnie.

H. tłukł mi w głowę swój Paryż i swoją Argentynę. I wszystko było w porządku. Kiedy zasnął, gwiezdne jego ptaki w trzepocie skrzydeł przypomniały:

...Nie wybiera się deszczu, który na ciebie pada.

Pijąc z ostatniego kubka rozmętnioną skórkę cytryny odkrywam woń palonej drewnianej afrykańskiej maski i krystalizuje się to wszystko w świadomość, że Julia nie jest z mojej opowieści. To są te dalekie nibynóżki, może Goethe by się uśmiechnął na poświęcenia, na "na przekór". Julia nie jest stąd, te [jej] wszystkie bogactwa Wschodu i dziedzictwa Zachodu. Ale jest jakiś punkt, w którym krzyżują się trakty nakreślone językiem. Wiem jedynie, że Julii opowieść nie jest moją.

Dla mnie deszcz, którego nie wybieram, a który moczy rękawy i osadza się na włosach.

sierpień.

2008-08-13T12:32:00.007+02:00

o czwartej budzi mnie szept mojego imienia. siostra stoi w drzwiach półmroku. drzwi trzaskają za ich stopami. samotność czerniejąca. zagłębiam się w rękawy i kaptur i jeszcze przed-wschodni podmuch gładzi twarz. chmury dywanem okrywają wierzchołki czarnych postrzępionych wahadeł drzew za murem. o tym, że są jabłka, dowiem się później. żarząc pierwsze pomarańczowe słońce dziękuję Mistrzowi za sierpień. nos zagłębia się w nadgarstkach i rzeczywiście, jest w tym obcy zapach. przed-wschód, ale jednak 12.08. na wschód. pachnie sztywno i mocno, tak jak wszystko stamtąd. może pokryci niewidzialnym zapachem, pyłem przyrodzonym poruszają się w głębinach. z nożami i kwiatami. dopiero teraz, w tej głuchej samotności i poruszaniu ciał jest miejsce na mitolgie. pisane okruchami bułki i niezmytymi naczyniami. zataczane słownymi pojedynkami i krzesłami, na których pali się pomarańczowe słońca z trzech odmian. ta może być pierwsza: ruch gwiazd za zasłoną dymną, puste półki lodówki i ta walka - zatrzymać zapach z rękawów, zapamiętać go i nie dać przesiąknąć pyłem własnego ruchu. a na wielki finał zapisać kanwę opowieści i wysłać ją w drogę powrotną. mówię poważnie: sentymetry i sentymenty. zajmuję się codziennością, jak widzisz.

obiecana.

2008-08-10T18:03:00.013+02:00

kokos i cynamon. jej smak - czarna zagadka. kiedy znika w moich ustach jej biała powłoka paruje ciepłem czegoś, co jeszcze przed chwilą było zamknięte metalową pokrywką. może i naiwność, ale zaczęłam dostrzegać w niej nadludzką wyjątkowość. dlaczego zanurza się w niej usta, chociaż ma gorzki smak? mocno. mocno wspieram się naciągając rękaw gdzieś pod jakimiś oknami. co jest fantastyczne, to ta bierność i nieświadomość, po prostu BYĆ. wszystko tu, pod włosami, pod czaszką. niech będzie czarna. ja będę tym kotem na "b" albo na "m".

monotematyzm.

2008-08-06T21:57:00.012+02:00

wsadzam wino do lodówki.

- jak ci tam było?

- w porządku.

- pisałaś, że okropnie.

- wtedy jeszcze okropnie. potem zrobiło się lepiej. ale wiesz, nic ciekawego do opowiadania.

- uhm.

nie jestem człowiekiem w pełni. mam wąskie zainteresowania. interesuje mnie "ja" i "dookoła mnie". lubię poezję, ale nie na kartach, lubię tą przeżytą i dotkniętą. nienapisaną z siebie. myślę patrząc na książkę, którą mi dała. czy chcę? nie wiem czy chce. jest mi to obojętne - wyrywanie krwistego mięsa z nieba i formowanie z niego siebie. one się pocą inaczej niż wszystkie inne części ciała. żeby tylko to, ale jeszcze palę światło i nie mam jakoś wyrzutów sumienia, że jeszcze nie wyprasowałam płaszcza. próbuję sobie przypomnieć coś wspaniałego, coś ciemnego i odległego, ale wiem, że po prostu rasowo monotematyzm jest wielkim balonem, do którego tylko on/ja/ona ma szpilkę. i popatrz, teraz wszystko zużyte, smutne jak kondom, cyniczne jak klaun. bo to znaczy Usa, Holandia, tak Piraci i Ogniem i Mieczem. to jest drugi mężczyzna jakiego spotykam. wyciskając herbatę przychodzi do mnie wielka ulga, coś jakby łzy, tylko że na lewą stronę i nie ma żadnych świecidełek i confetti i mimo to ona pocałowala dziewczynę. i jej się spodobało.

2008-08-03T22:44:00.007+02:00

Ona będzie mieć dziecko. Drugie. Choć trzecie. Będzie dziecko w lutym. Ziemia jeszcze nie pochłonęła jej do końca. Ale dziecko. Nieukrywana radość, choć melancholijne: "to już zapomniano?". Ona. Ona, ona.

Nie chcę go tracić teraz. Widzisz, tyle lat za mną w jednym miejscu, a dopiero przez drabinę, kubki i śpiwory nie chcę. Naprawdę nie chcę. Może to nie są moje oczy? Myślę, że to wszystko przez Ciebie.

2008-08-01T14:03:00.007+02:00

On powiedział wtedy: "Widzę w tobie taką ..... . Chciałbym to z ciebie wydobyć."
zapach kurzu, czerwono-czarna hala. on na jasnym, drewnianym krześle. ja w świetle, z twarzą zakrytą czernią.
"Teraz?". "Tak, teraz".
to jest gdzieś ukryte. w gestach, w zimnie. w budowie ciała. ja to wiem, pamiętam drogę, którą przeszłam. on widzi. czy ona też?
zaciskam pięści, przygryzam wargi. wiem, chciałabym przestać się palić do środka. nieporadne słowa, ale zachwyt tylko w jednym przypadku odmiany rzeczownika.
wiem, muszę uważać na swoje czarne ognie. boję się, tak się boję smoka drzemiącego w krtani. smoka o moich oczach.

2008-07-10T15:29:00.005+02:00

linie przecinają się nacinają biegną razem i nakładają. odstępują gubią się znikają pachną fioletem i szarością śnią się i świecą słońcem. linie łapczywie chwytają swoje oddechy i języki ale tańczą raczej smutne leniwie tango niż płyną walcem. są wstydliwością z pięćdziesiątej kolejnej klasy.
linie rozstają się i nigdy nie wracają.

ostatni czerwony król.

2008-07-02T12:05:00.004+02:00

nocą być jak czarny kot - przemykać pospiesznie przez światło lawirując między latarniami, czaić się spokojnym oddechem w ciemności. psy szczekają po zapachu.

w południe po leniwym przebudzeniu kąpać się bezruchem w słońcu słuchając jacka johnsona popijać kawę w ulubionym kubku i w żółtym wyciągniętym podkoszulku nigdy nie ścielić łóżka.

2008-06-26T09:21:00.012+02:00

lepiej palić niż marnować słowa.

2008-06-17T21:43:00.004+02:00

leć vaka, leć!

w wiecznie miękkie objęcia Gwiazd.

2008-06-11T21:28:00.009+02:00

jakbyśmy byli wampirami, jakbyśmy mieli ten sam krwioobieg, który nas łączy czy może raczej dzieli.

póki jestem z tobą, nie ma problemu, ale jak tylko zostaję sam, czuję, że wywierasz na mnie nacisk nawet z twojego pokoju.

[51] gra.

2008-06-03T20:30:00.013+02:00

śnił mi się dzisiaj. taki rozmyty niebieską koszulką smarem alkoholu jednym papierosem. jego oczy jego włosy - wszystko niebieskie. jego ręce i moje zmęczenie autobusy i ból brzucha. wszystko parujące odrażającym powietrzem. pod powiekami oczy moje nie mogą znieść jego pośpiechu. twarz nasmarowana szminką niebem nocą. ręce twarde jak ro - bo - tt. raz dwa trzy. cisza. zeszmacona moja ręka zawinięta w koszulkę. nos taki ostry i włosy takie wgniecone wgnieciona dziura w mózgu. skurwiel. ten cholerny błękit jego i błękit-on rozlewający się w porannym słońcu. śnił mi się dzisiaj taki jak tego poranka. dzisiaj obudziłam się z tego naprawdę.

otwierając oczy chciałam wypuścić rzygi i psy na prześcieradło. na szczęście słońce świeciło mi wprost w plecy.

Jeremié knot.

2008-05-19T22:08:00.003+02:00

Biała alba toczy gwiezdne wojny. Limo, rosół, ciasto. Spokój przez korytarz. On na końcu. Samochodziki kolorów tęczy. Maksowi podoba się srebrny, sportowy. Jeremié szuka Imperatora. W jego szafkach szukam dziecięcej rozpaczy. Kartka w linie, atrament, łzy. Wzruszenie pustki. Zrozumiał. Lat 9. Wydech ulgi. Jednak tęskni. Babcia odgania od siebie włosy. „Widziałaś?” „Tak.” Łamie się i strzyka, głowa jej się rozpływa, rozmazuje, bełkot, PŁACZ! W środku siebie wstaję i ręką wymierzam jej siniaka policzka. Wychodzi. Rozluźniam pięści.

Cieszyć się, cieszyć się, cieszyć się! Hop hop hop! Gdzie Jola? Mogę? Klamka, mlecznobiałe drzwi. Wilgoć, zimno, cisza, sen. Pokój Emilki wessała śmierć. Na różowych zabawkach tańczy martwota. Jeszcze ciepłe kredki. Moje oczy wsysane gdy słyszę jej głos w oknach. Jestem ostatnią parasolką. Na jej grobie rośnie nasze drzewo. Z naszego domu. Byli wcześniej, widocznie przed albo po. Palą się znicze. Pada. Jego łzy wsiąkają w ziemię. On płacze, o trzy miesiące ze późno. Biały krzyż rwany przez wiatr. To przychodzi do mnie niespodziewanie, najczęściej w samotności. Brązowa przepaść, koryto ziemi. Woda kręcąca drogi w dół. Błoto błądzące niewidzialnymi strużkami. Biel jej posłania. Padlina, z jej twarzy - - - - co? CO? Jaki kolor rąk, jaka tęcza schowana pod ziemią? Jakie mięso, jakie włosy i paznokcie. Sukienka brudna od deszczu czy od łez. Kiedy widzę inne dziewczynki w sukienkach odwracam głowę. Makabryczna groteska wymiotów. Prowadź je, chłodzie, prowadź. Dżdżownice i ślimaki, rozdeptane kałuże. W domu po ciastach zostały tylko okruszki naszej milczącej rozpaczy.

Idąc zawsze ciągnę za sobą tysiące myśli na sekundę. Błysk monitora przywołuje pustkę. On musi poznać aglaję. Muszę się spieszyć. Pewnie nie, ale obiecaj. Wysuszone usta: obiecaj. Chcę leżeć w objęciach czerni i poddawać się jemu. Jego głosowi, jego histerii. Temu, że wie. Tęsknię, wiesz? Zawsze się tęskni do tego, co było. Lustra, mechanizmy ruchów. Wrócę do ciebie, jeśli dasz mi zostać aglają. Czarna sukienka, czerwone wstążki – Kasia. Dla niej kwitną zioła. Cyrk, lina, włosy. Jak spadanie ze schodów. Raz, dwa, trzy. Choćby coś. Choćby raz. Mistrz i uczennica.

Pozostaje jeszcze kwestia obrazu, dlaczego cisza i co tycjan, ale dajmy sobie spokój z chorą teorią na tematy ledwo – ołówkowo – widoczne.

2008-05-11T20:39:00.010+02:00

złote tło izoluje każdą z postaci, podczas gdy krajobraz za nimi lśni jak wspólna dusza, z której czerpią swój uśmiech i miłość.

stoimy przed czymś nieokreślonym.

czasem przed złotem, czasem przed szarością.

czasem w świetle, choć często z niezgłębionym mrokiem poza sobą.

to jasne: by poznać i zgłębić ludzi, trzeba ich izolować.

2008-05-07T22:14:00.018+02:00

leżymy tak porozrzucani między czasem a przestrzenią. złote trawy, na których śpimy, wzbijają nasze dusze ku Północy. twarze pokryte pyłem słonecznym delikatnie mienią się kolorami gwizdozbiorów, jakie połknęliśmy przechodząc nad horyzontem. czas mogłyby znaczyć resztki tlących się niedopałków planet, ale powracające podmuchy wiatru słonecznego deformują również miejsce, w którym się znajdujemy. palce wędrują przez bezkresy Zewnętrznych Rubieży, by odkryć, że serce supernowej wybucha statecznie w pępku. czy to źle, że zataczam myślami kręgi planetoid dookoła? zamykam oczy i przywołuję pod powieki Północ. jest tam, na skraju mgławicy, wynurza się czernią z granatowych wód. twarz pokryta rybią łuską błyszczy zielonobutelkowymi dnami. ale to oczy są najcenniejsze. palą się w nich gwiazdy, ale nie po jednej na źrenicę, tylko całe galaktyki o zapomnianych nazwach. ktoś z nas musi się podnieść, on - łagodny Czerwony Olbrzym na skraju oddechu. wgnieciony krater złotych traw pachnie miętą i jaskrawością eteru. ja jeszcze bez formy leniwie przemierzę dystans dzielący mnie od Meduzy. napinam plecy i z miliardów otworów Obłoku Oorta wypływa czystość. moja prawda wędruje przez Kosmos, wciąż w niewiadomym celu. stamtąd spoglądam na siebie w dół leżącą w tej trawie i wiem, że bezruch ziemski jest ciągłym zastanawianiem się i ruchem wszechświata. białe płomienie karła palą w piersiach i przez Układ przetacza się nadfioletowy jęk. coś spada, jakiś deszcz, chyba Perseidy. wciąż bez wahania, ale powoli wyciągam Palce, by schować w Twoich włosach moje lodowe Plutony. nie znam koloru ani długości warkoczy Twoich komet, Palce czują tylko ciepło Twojego Słońca. tętnice na przegubach rąk wchłaniają gwiezdny pył i zaczyna się oczekiwanie na noc. endorfiny ulatują lotem zamierzonym z moich ust. wiem nareszcie i w tej zimnej Północy odgaduje się nagle światło. porzucam siebie i Palcami wyciągam się do spirali Twojej galaktyki. niczego więcej nie pragnę w Eterze niż braku przestrzeni.

ég gaf ykkur von sem varð að vonbrigðum.. þetta er ágætis byrjun.

In extensa.

2008-05-06T16:10:00.041+02:00

moja Inwolwerencja.

na wschodnim brzegu snu jej nagość tli się słabym oddechem. nogi ciasno rozrzucone w biegu przebijają się przez ciemność w stronę jasności. półksiężyce nożowych łydek spływają miękkością z bladego błękitu prześcieradła w ograniczoność przód i tył kolan. roztapiają się delikatnie powyżej by znów przez cieśninę rozlać się w głębokie jeziora ud. krągła satyna rozlewisk obleczona w ciepłą unoszącą się mgłę. podksórnymi rzekami echem odbija się królewska purpura. na brzegu chowa czarny trójkąt traw. pod powierzchnią kosmicznej równiny czekają na wybuch uśpione gwiazdy świecące czarnym i czernonym słońcem. można się do nich dostać prastarą jaskinią, któa swoją oczywistością zawsze zadziwia, nieraz budząc niesmak przeszłości zachwycając odmiennym kształtem. zaraz za nią kosmogeniczny jar półkolem opasujący talię. spłyca się i pogłębia w rytmie jej oddechów wszechświata. kiedyś przepłynął tędy statek Magellana zakrzywiając linie. kiedyś, chyba potem, wyrosły okrągłe obłoki potu i od tamtej pory jar ginie pokonany przez pierwotny embrion, którym przybiera ona postać. paralaksa skraca równinę. wyżej, torchę spłaszczone wysypisko nicości, łącznik między jaskinią i górami. tędy nocą padają Hiady, skurcze Wszechświata unoszące jej oddychający sen na zewnątrz. We wnętrzu dwóch bliźniaczych gór toczy się sen Kosmosu. piersi zniekształcone pozycją rozlewają się zamknięcie połykając gwiazdozbiory krążących nad nimi zaciśniętych w cierpliwości dłoni. agresja pięści spływa w zgięcie łokcia, gdzie spokój wahania w przód i w tył odnalazł miękki sutek, który oderwany od ust Heraklesa dał narodzenie. w dolinie między górami zgubiło się wielu wędrowców; Strzelec i Perseusz zostawili tutaj swoje Ramiona. Sen kończy się białą jasnością szyi i nie da się już udawać obojętności, kiedy zaraz za skarpą czekają usta. resztki onirycznych postaci uciekają między wargami. Słońce pochyla się nad źródłem, by napić się, ale włosy wędrujące po poduszce niewidzialnym szeptem pochłaniają jego zaklęte promienie. On krzyczy niemo wtapiając palce w jej zimnobarwne włosy. Serce uderza o ściany dzwonu wszechświata i budzą się jej oczy.

kosmos powraca do wielkiej niedostępności miliony lat świetlnych stąd.

"i nie będę się cofał,

a moim krokiem do przodu

zostanie odtąd

wahanie -

wieczny wybór najlepszego

ze środków"

BAM BAM BAM. is-slottet.

2008-05-04T23:28:00.022+02:00

gdy chodzisz w słońcu podeszwy butów giną. własne echo tłumione przez tętno życia. ulica pachnie tysiącem nierozerwalnych dźwięków. ptaki grają na silnikach samochodów, foliowe torby pełne warzyw wybuchają śmiechem uczniów. twoje bam bam bam miękko przelatuje w perłowe otwieranie się drzwi. samotność w południe.

złote tło izoluje każdą z postaci. [Rilke]

gdy chodzisz po gwiazdach przestrzeń osiąga nieograniczoność a każdy centymetr powietrza staje się twoim bam bam bam i osaczasz sam siebie swoimi butami.wędrowcy nocy, których napotkasz na dwojej drodze szukają tego, co ty - esencji spokojnej samotności - i stają się w swojej nieliczności towarzyszami twojej duszy. bębniąca w uszach nierozerwalność ciszy prowokuje i zadaje pytania na które krokami musisz jej odpowiedzieć. wciąż sam.

ale kiedy jest na pograniczu, kiedy kształty obrysowują się to złotym blaskiem, to szarością niedostrzegalności, wtedy linia przejścia staje się płynna i napawa radością. przypatrz się kiedyś wtedy wielometrowym dżdżownicom pełzającym statycznie wzdłuż ulicy. spójrz w ich okna i zza firanek, rolet i kolorów świateł wydobądź złotą samotność, którą odgradzają się od swoich twarzy. ci, którym światła kolorów pogasły, łączą się w harmoni snu. znajdź w tym ukojenie, ciepłe ramię, w które wtulisz głowę, kiedy wrócisz do swojej przegrody.

nie pouczam, bo ty to już wiesz.

___________________

do nn.

ja jestem pałacem lodowym. zgub się w strumieniach kolorowych przebłysków moich przegubów świateł. zgub się we mnie Unn, bo nawet jak przyjdą Cię szukać - nie odnajdą mnie.

2008-04-26T08:25:00.006+02:00

poranki są zawsze takie same.

hektolitry światła sączące się przez firankę

ciężar przenikającego gorąca

pojedyńcze czarne krótkie włosy na zmechaconym prześcieradle

czerwone nabrzmiałe ręce

tajemne znaki nocy odciśnięte na skórze

prysznic pierwszy oddech

2008-04-21T16:10:00.010+02:00

budzę się rano z twoimi czarnymi włosami wciśniętymi znikąd pod oczami. wyniosłam je ze snu przeniosłam wczoraj. to jeszcze nie to o czym ci mówiłam to raczej to o czym mówiłaś. cały dzień chodzę jeszcze we śnie nadzwyczaj rozbudzona własnym zaspaniem. ciągnę się do przodu pędząc uśmiechem i przystaję chwilowo nie wiedząc o biegu nic. piję drugą kawę oczy szeroko zamknięte beznamiętnie radośnie łapią słowa dmuchane pod wiatr. wiem. muszę zasnąć żeby włosy twoje wyciągnąć spod rzęs wyśnię sobie teraźniejszość i będę.

I would count my time in pearls.

v

2008-04-13T12:50:00.006+02:00

co innego można powiedzieć wtedy?

kiedy się jest "całkiem u początku. jak gdyby przed wszystkim. z tysiącem snów poza sobą i bez jednego czynu (...)".

Nie mogę sobie wyobrazić szczęśliwszej chwili jak ta: że trzeba się stać Zaczynającym, tym - jedynym, co pisze pierwsze słowo po wieki trwającym Myślniku.

można powiedzieć tylko to. banalne słowo.

Rilke.

light conductor.

2008-04-05T15:27:00.007+02:00

tylko odległości się wydłużają. uczę się wyciągać ręce. powoli, kalecząc sekundy. budzę świadomość. a kiedyś uwierzę że to koniec. i nie trwało wiecznie. wtedy będę.... . cierpliwości. nie słuchać milisekund.

2008-04-02T06:40:00.010+02:00

szósta.

2008-03-17T15:32:00.024+01:00

- a może Ty pójdziesz ze mną
- chętnie, ale

No to idę. W dół. Szukam dynamiki. W lesie statyka.
Wstawili nową szybę na przystanku. Oczy mam coraz większe.
drga, drży, kręci się i upada. bum, bach, ram tam tam.
wszystko takie zastałe. pościele i prania suszące się na balkonach. nic się nie rusza, wszystko stoi. ludzie idący stoją. autobusy jadące stoją. wielodziesięciometrowy blok przede mną powinien runąć albo wstać i iść, biec, biec! ale on stoi.
Idę. Nie mogę stać. Niebo stoi, kościół stoi, a ja muszę biec. biec, biec biec!
Stateczność statystyki bielawskiego krajobrazu powinna mnie uspokoić, ale ja właśnie nie chcę spokoju. Właśnie chcę, żeby się rozwalało, paliło, burzyło i przesuwało. Huczało i zawalało, dudniło i krzyczało. Nie chcę spokoju.
Oczy coraz szersze, palce coś tam sobie nucą.
Nogi same niosą w ciemność.
Tylko na cmenatrzu jakiś ruch. Umarłych ruch. Taniec. Krążą świece.
W górę, w dół. Klik-klak, klik-klak, mur, groby, mur, groby. Świece. Klik-klak. Kołysze mnie tak słodko melodia damskich obcasów.
Zachodzę tam. Nieświadomie po torach. Ktoś tam siedzi i ja się nie boję, tylko niech wstanie.
Jedzie jakiś samochód przeze mnie a ja nie czuję świateł białych ani czerwonych.
Wyjdziesz na chwilę?
Biegnę. W dół, w dół, w dół. Ciemno. Śmieję się biegnąc koło tych bloków. Tak się śmieję. Znajduję je w samochodzie. Potem w moim pokoju się zawalają, burzą, śmieją i piją. Biegną, one biegną i śmieją się, ale wstecz.

- no ja nie wiem, olce wróciło dawne zakochanie, dorocie też, a tobie biała?
- co?

dziewczynka ze szkła.

2008-03-02T21:12:00.014+01:00

nie była piękna. raczej szybka i uśmiechająca się. mimo sukienki.

odtaja powoli równik mojego serca. powoli wpatrując się w zdjęcie. pokryte złotym pyłem. jak złotem pokryte białe Twoje wieczne łóżko. tylko że to nie jest zdjęcie Twojej martwej twarzy. te Twoje oczy zamknięte rybio. nie, ryby po śmierci nie zamykają oczu. Ty masz je właśnie zamknięte ale tak jak noworodek przy piersi swej matki leżący. Ty nie leżysz przy matce. tylko w ziemi, czarnej i brązowej, rozmokłej. wiesz Mała, ciągle widzę Twoją twarz pokrytą pudrem. I chociaż nie chcę, bo chcę Cię widzieć żywą, ciągle widzę śmierć. Żeby usłyszeć Twój głos, szukać muszę w pamięci głębiej. I słyszę: "Ciocia, Jola nie chce mi pomagać sprzątać!". Nie lubię wchodzić do jej pokoju. Jest tam zimno. A na kolorym dywaniku siedziałaś ostatni raz, kiedy graliśmy, pamiętasz? Znalazłam kartkę urodzinową, którą mi wybrałaś.

tylko że to nie jest Twoje zdjęcie. Choć pokryte złotym pyłem. Tak dzisiaj było odtajająco. Dzwoniły dzwony, drzewa rozrzucane przez wiatr i to słońce przebijające się pod powłokę oczu. tylko że na tym zdjęciu nie ma Ciebie, Mała. rysy twarzy nie są tak obłe, nos nie ma tego profilu, zęby nie są tak dziecięce. I są włosy, a nie białe chmurki. Czarne kruki.

dzisiaj będąc siostrą swoją Rozalindy krzyczała: "ty nigdy nie dowiesz się co to miłość! będziesz żyć w [ciemnym] pożądaniu!" umknęło mi to jakoś. a potem żyła z garbusem chcąc się ulotnić. w zapadającej ciemności na scenie żyła.

niech pachną róże.

2008-02-27T15:00:00.009+01:00

ból aż w kościele.
zęby wygryzają mięśnie ręki. ślad.
n i e m a.

nie pisz o tym - mówi Jezus.
nie piszę. bolę. boli.

nie zasnę już nigdy.
nigdy nie będę śnić.

niosą Ci już trumnę, Księżniczko.
masz na imię Emila.

I.
- nie denerwuj jej, przecież ona jest w ciąży!
- w ciąży?

II.
- będzie miała na imię Emilka.
- Emilka. podoba mi się bardzo to imię.

III.
- pan w urzędzie musiał szukać po jakiś słownikach, żeby znaleźć imię Emila. w końcu znalazł. jakąś chorwacką odmianę imienia Emilia.

IV.
- nawet ładnie wygląda tak bez włosów.
- mhm...
- Emilka już przygotowuje pokój tylko dla siebie i dla Joli tam w górach, prawda, Emilko?
- tak.

V.
- tutaj przylatują takie gołąbki.
- karmisz je?
- tak. one często przylatują.
- no to są tak jakby T W O J E.

VI.
Twoja cicha śmierć.

2008-02-20T04:13:00.005+01:00

żeby wyjść

trzeba wejść.

Giuditta

2008-02-19T21:16:00.020+01:00

Naga Anna 40/23 patrzy w przestrzeń obok prawie-nagiej mnie 18/(normalnie 60, dzisiaj 34).
- Rubens - trzęsą nagie jej piersi.
- Może - wypacam ja. Wypocić wszystko czerwone i czarne chcę ja. Pot skleja mi włosy. Usta saharą.
Jacob ma jednak naprawdę małego ptaszka.
Suszę włosy przed lustrem i z powierzchni drugiej strony patrzy na mnie James Dean.
- seks w oczach. - mówi on uśmiechając się po męsku. po męsku moje włosy też się suszą.
- gej. - mówię mu i on zamiera. uśmiech męski zostaje przyklejony do tafli i kiedy odchodzę słyszę drgania warg nieoderwalnych jeszcze.
dopiero dzisiaj P. mówi jak powinno pić się absynt.

Siedzę na ławce wiśniowo paląc płuca nieznacznie. Banał jakiś - 12zł, postępujące trucizny organizmu, żeby przy polizaniu filtra poczuć wiśnie na wargach. Siedzę tak jakoś zakryto, ale to wina ławki nieruchomej w swych zielonych sztachetkach.
James siada obok mnie paląc męsko. I tak palimy męsko-wiśniowo, już nie przeciw przecież, ale właśnie myśląc, bo przeciw zawsze jest w pośpiechu, w rozmowie, na pokaz.
- film. - mówi on.
- fotografia. cisza. cisza. cisza. pierdol się, żadnej fotografii!
- widzisz?
- widzę. wszystko widzę. widzę obrazy, same obrazy, światło, barwę, zapachy, ale nie jak. jak nie da się. przepadnie, bo nie jak. nie tak.
cisza.
wskazuję mu.
- cień tańczy na firance.
- głowa matki odcięta kręci się.

Tutaj. Rząd czerwonych siedzisk.
-przywiązana. czekaniem.
on wybucha śmiechem na niedorzeczność nieuzgodnienia. niedorzeczność tą widzę i ja i zasłaniać wiśniami nie muszę się już.

do uszu przenika ef dynamitem. Bomba atomowa bombonierki. James goląc brodę w łazience mojej czarno-biało-czerwonej nakręca oczy moje na swoje oczy. Czysty seks w korytarzach.
- Amok?- pyta patrząc w lustro na mnie.
- dziecinada. moja. - odpowiadam zsuwając się do łóżka.

na balkonie. dziesięć metrów nad asfaltem.

rozedrgane ujarane.

2008-01-24T22:12:00.004+01:00

rodzeństwo zwierząt wypuszcza się z klatki na ciemne łowy. my będziemy szukać. znajdziemy sobie nawzajem. znajdę ja sobie i jemu, a on znajdzie sobie i mi. szukać będę jemu ich, ale on mi będzie szukał ją, bo jego mam i drżę zawsze z rozkoszy na przegubach światła. znajdziemy w szukaniu to, ale szukać trzeba wspólnie, żeby znaleźć całość. dlatego szukam mu ja, bo znalazłam kiedyś i samemu szukanie jest tylko pogłaskiwaniem, a nie wniknięciem. nie znajdę siebie, bo się nie zgubiłam, ale może szukanie będzie celebracją.
lepiej znaleźć jemu, żeby samemu nie zgubić się w sobie. szukam kochanki na dwa tygodnie, lichej i słabej jak wino cierpkie przepłukiwane śliną dwa razy. szukam, żeby móc stanąć znowu, poddać się, nie za duże słowo, przypatrywać się pracy rąk czerni pachnącego starością papierosów na niej na zewnątrz mnie. bo wiem, że ona nie przywrze do mnie, nie staniemy się jednością w dwa tygodnie. więc jest sens szukania dla stania? marzy mi się w skrytości, żebyśmy usiedli (on starością pachnący i ja bez zapachu określonego jeszcze) z kubkami pełnymi herbaty w samotności tylko nas dwojga przed kominkiem jego i uczyli się siebie.
ale to jeszcze nie to.
- rozbierzesz się dla mnie?
- po co?
- dla przyjemności.
- dobrze.
nie czuję kazirodztwa. więc to jeszcze nie to.
ale zaczyna się dzikimi wiśniami nad ranem. ja widzę, na pewno widzę coś, ale ona mówi, że to polityka. kiedy ja widzę wzruszenie, ona widzi politykę. nie chcę się kłócić, nie mam w tym celu, więc wolę już żeby to była polityczna ojczyzna schematycznie maturalna, niż wzruszenie Pragnienie nie zostanie zaspokojone. Więc jak ona pyta co, nie mówię, że nie wiem, ale że nie mam pojęcia. Och, wpajaj we mnie polityczną ojczyznę! Mów mi co mam czuć, matko schematów zbiorowiska naszego! Ile punktów dostanę za milczenie wobec klucza twego świętego?
zaczęło się, ale rozbudziło dopiero jakimś delikatnym muśnięciem całkiem świadomym ze strony którejś. ja mówię: o, całkiem jak z tamtą, gdy z nudów na czarnych deskach godziłyśmy w siebie pieszczotami przez całe godziny ukryte tylko żółtym światłem. gdyby tylko nudów nie było... we wrześniu ona gwałtem brała skórę mojej szyi podczas jasnego powietrza Umbrii i ja dlatego gwałtem brana być nie lubię. w ogóle mnie nie dotykaj, bo to profanacja dotyku jest (o ironio! Rilkego profanacja), gdy ty z nudów, a ja Rilkego. nie czujesz do mnie więcej niż nudy, to nie czuj ale i nie dotykaj. dlatego dzisiaj ja gwałcę szyję tamtej, żeby nienawistnie miłości jej się zachciało.
to jest właśnie to.
rozedrgany ujarany powrót do odkrycia, że się ciało posiada. przenośne źródło rozkoszy. że takie jałowe. i nie można ulec, bo każda uległość będzie klęską powrotu marzeń nierzeczywistych. płomień nie znający wody. lepiej zapobiegać, niż leczyć.

czerwone - czarne. i białe.

2008-01-22T22:52:00.002+01:00

Białe.

Ona gwałci swoją służbę klęczkami. Mozolnie, do końca próbuje zmieścić się rozbitym lustrem w godzinie. Jej ręce tańczą na prześcieradle, a skoro ma światło za sobą, musi być dziewczynką ze szkła. Biel jej sypialni z garbusem przywołuje własną magię rąk. Kiedyś, z kimś, jakiś kolor, chyba żółty. Piosenka? Tak, była i melodia utkana wspólnie z mąk wypieczonych chlebem naszym powszednim.
Biel nie jest błękitem oddychającym krwią na rękach moich dziećmi zabitymi moimi. M o i m i rękoma. W posiadaniu jest jednak odcienia brei wspólnej. Amoku. Mojej dziecinady. Lub, jak kto woli, Amoku - 0 tolerancji.

Czerwone.

Naprawdę próbuję nie zauważać przestrzeni odkrytych. Czerwienią ust wtapiam się jak najduszniej w czerwień płaszczyzny stromej. Nie chcę się odwrcać by nade sobą skośnie nie zobaczyć może ujrzeć albo odtajnić skrawka białej koszuli (pamiętam rząd i miejsce) albo jeszcze dalej, za drzwiami, drżenia sztucznej niepewności zabójców. Tylko dosięgam jeszcze snu, którym mnie on kiedyś ukołysał w nierówności fałd czerwieni. Tylko brak tu zapachu, bo czerwień nie pachnie niczym i tak właśnie dlatego desperacko drapieżnie ulega czerni.

Czarne.

Ponad unosi się aż do sufitu, a nawet jeszcze dalej, jeśli tylko chce. Dolna granica zaciera się kolorami rozmywa kontury. Ciemność została oswojona głębokim haustem pieszczot weluru. Mojego weluru, w który zawsze będę sie nocnie wtulać, gdy zabraknie sił kolejny raz na wyczarowanie światła.

Ja to wszystko przełamuję zielenią swojej bluzki zostawionej poza, jak sztandar obecności moich przed-zabójczych na ławce rozciągających się. Harmonia perfekcji.
___
I wtedy wyłania się on. Obejmuje mnie swoją czernią.
Śmierdzisz.
Wiem, że śmierdzę. Jak starzy ludzie.
Nie, śmierdzisz papierosami.
Czasem jak chodzę siku i wracam do łóżka to ono pachnie starymi ludźmi. Starzy ludzie pachną specyficznie.
___
każdy milimetr sekundy tego betonowo wykwitłego gada jest czystą esencją magii. stopa, ręka, oczy, usta. dom bez zapachu.
czy ja władcą światła w palcach jestem zabijaniem dzieci swoich?

lub jego brak.

2007-12-20T02:07:00.002+01:00

i zawsze na końcu jest ta granica której nie można osiągnąć.
granica bólu.
granica, której pragniesz, żeby przyszła i ból nie bolał tak ciągle i stale w jednym miejscu ale rozprysł się tysiącem gwiazd.
krew zastyga.
tracę palce, nogi, ręce, brzuch.
minuty schłodzone w godziny bez ruchu.
żywy pozostaje umysł.
zasypia.
dopiero wtedy z dna siebie moje jedyne i prawdziwe j a w tej chwili opada w górę pełną śmieci zwartych śmierci chleba naszego powszedniego.
szarości wracają.
otulam się szczelniej kołdrą, bo brak krwi w moim ciele zabiera też ciepło.
jestem czystym duchem.
zasypiam śniąc szarość kontroli i chaos pragnień.

let me introduce myself

2007-12-12T17:40:00.004+01:00

grupa krwi: 0 rh+.

chciałam przeskoczyć tę barierę i kupić sobie czarne oliwki, ale nie było nigdzie sklepu. Oliwki były, tylko sklepu nie było. Zresztą, czarne oliwki znowu nie są takie specjalne. To co, że eleganckie, błyszczące i pachnące konserwantami tak dobrze, jak wieczorne kobiety w sukniach Diora. To nic. Ale mają przecież na samym czubku ten krzyżyk. Przez ten krzyżyk wyciągnięto im mózg. Staram się nie być oliwką, ale nie udaje się. Wielka potężna maszyna nacina już skórkę mojej głowy i chce sięgnąć do środka. Ja naprawdę nie mam nic przeciwko, ale czy nie można jeszcze poczekać, choćby te pięć lat, żeby jeszcze móc nacieszyć się słońcem na zachmurzonym niebie?

status: dziewica.